পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১০৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১৩১ অৰ্ভত ৰামায়ণ । হিষসন্ত গিৰি যেন শৰীৰ বঢ়াইল । আকাশক লাগি লাঞ্জ গোটক উধাইন । ৪০৪ মুণ্ড গোট তুলিলেক স্তব্ধ ছুই কৰ্ণ । মুখ গোট দেখি যেন কাল মেঘ বৰ্ণ । মখ্যাতৃৰ সূৰ্য্য যেন জ্বলে চক্ষু দুই । কোপ কৰি কাল যেন ৰৈল থিয় হুই ৪৫ মাৰুতি সযুধি বোলে শুন। নাগচয় । তুমি সবে কৰা কেনে ইমত কুনয় । কাশ্যপৰ পুত্ৰ তুমি সব মহাজন । ময়ো হনুমন্ত হও পবননন্দন ॥৪৬ সম্বন্ধত হওঁ মই পুত্ৰ তোমাসাৰ কাৰ বাক চাহা কেনে কুল খিলিঙ্কাৰ । আসি আছো৷ মই শ্ৰীৰামৰ আজ্ঞা পাই । তোমাসাক যুঝিবাক মোৰ ইচ্ছনাই ॥৪৭৭ ৰাৱৰ আজ্ঞ। ক হেঁ। সমস্তে শুনিয়ো । লব-কুশ দুই কুমৰক আনি দিয়ো । তেবে তোমাসাক একো নপাৱে প্ৰমাদ । তোমাৰ আমাৰ আত কি ল'ৰ বিবাদ 1৪৭৮ নাগগণে বোলে অৰে মলুৱা বানৰ অ্যামতো কইস অ্যাঙ 'মানুষ ৰামৰ । *