মেধি তীৰ্থলৈ যায়

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
মেধি তীৰ্থলৈ যায়
লেখক দণ্ডিনাথ কলিতা

<poem> কলিয়াবৰত মেধিৰ ঘৰ, নাম গোৱাত সুখ্যাতি বৰ , কানীয়া মেলতো সবাৰে মাজত মানভাগটি পায় ; পূণ্য কৰিবৰ মনেৰে আজি মেধি তীৰ্থলৈ যায় |

লেখি-বুজি মোনাত ভৰি, ল’লে টকা আঢ়ৈ কুৰি, ল’লে ভৰাই কানিৰ টেমাটো, ওলাল মঙল চাই ; গোটেই গাঁৱতে উঠিল ঢৌ মেধি তীৰ্থলৈ যায় |

দেখিলে মেধিয়ে জাহাজ পাই, টিকট-ঘৰত উঠিছে হাই, নোচোৱাকৈ টিকট কিনাৰ উপায় দেখোন নাই | ধুতি গাৰে মেধি এতিয়া কেনেকৈ তীৰ্থলৈ যায় ?

কৰিলে প্ৰশ্ন ‘যাবি ক’লৈ ?’ মেধিয়ে বোলে, ‘তীৰ্থ য’লৈ’ শুনি বাবুৱে দিলে ধমক, ‘তেনে টিকট নাই’ ; কি হ’ব উপায়, কেনেকৈ এতিয়া মেধি তীৰ্থলৈ যায় |

জাহাজত মেধিয়ে ল’লে উঠি, মেলিলে জাহাজে ঘোৰাৰ ছুটি ; পাৰৰ গছবোৰে উভতি লৰিলে, এনে অদ্ভূত নাই, লগুণডালত খামুচি ধৰি মেধি তীৰ্থলৈ যায় |

দুখনমান তামোল খোৱাৰ বেলি, গৈছিল জাহাজ ঢৌ তুলি, এনেতে বালিত সোমাই পৰিল, অলপো লৰচৰ নাই ; সৰ্বনাশ হ’ল, এতিয়া কেনেকৈ মেধি তীৰ্থলৈ যায় |

তিনিদিন জাহাজ তাতে ৰ’ল, মেধি উঠিব নোৱাৰা হ’ল, বঙালে-কঙালে আছে ভৰি মেধিয়ে কেনেকৈ খায় ? কলপকলপকৈ শুধ শৰীৰে মেধি তীৰ্থলৈ যায় |