ভুৱনেশ্বৰীৰ শিখৰত

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
ভুৱনেশ্বৰীৰ শিখৰত

তোমাৰ বিদায় আজি শুনিলেও দুখ লাগে
তুমিতো বুজিছা হায় আজি তুমি কোন,
মায়াৰ ধূলিৰে ঢকা আমাৰ চকুৱে বাৰু
কিদৰে বুজিব দেখা সৰগৰ জোন ।
দূৰণিৰ ৰিণি ৰিণি সুৰৰ লহৰ কঁপি
দূৰণিতে মাৰ যায় দিগন্ত বিয়পি,
অনাদি কালৰ সেই সুদূৰৰ সুৰ শুনি
মাৰ যায় ধৰণীতে মানুহ মায়াপী !
জীৱনৰ দুখ সুখ মনৰ মাধুৰীৰাশি
ধৰণীৰ মিলনৰ কোমল কামনা,
ধৰণীতে ওৰ তাৰ সুদূৰে নুবুজে একো
নুশুনে অসীমে কোনো হিয়াৰ বাসনা ।
শান্তিৰ নিজৰা ধাৰা অমৰাৱতীৰ পৰা
মৰত শীতল কৰি, প্ৰেমৰ পোহৰ
পৰদেহি ধৰণীত মানৱে বিচাৰে তাৰে
অনন্তৰ সন্ধান সউ দূৰ – সুদূৰৰ ।
প্ৰণয়ৰ শত তৰা প্ৰাণত জ্বলাই আমি
নিতৌ পুজিছোঁ ক'ত দেৱতাৰ প্ৰাণ,
ধৰণী বুৰাই আমি বেদনাৰ চকুলোৰে
অসীমক অৰপিছোঁ অসীমৰ দাম ।
সুন্দৰৰ আৰাধনা অথলে নাযায় যদি
বুজে যদি দেৱতাই বেদনা হিয়াৰ
সপোনৰ শেষহলে মধুৰী থাকিব, তুমি
তাৰেই বুকুৰে চাবা আমাক এবাৰ ।
তুমিতো আঁতৰা নাই আছা ধৰণীতে
এই পুৰণি চকুৰে মাথোঁ চিনিব নোৱাৰোঁ,
আমাৰ মৰম তুমি পাৰিবানে পাহৰিব
পাৰিলেও অন্ত তাৰ বুলিব নোৱাৰোঁ ।
জীৱনৰ ওৰে দিন সুন্দৰৰ আৰাধনা
ভুলৰ মাজত ৰচোঁ ফুলৰ সপোন
বুজিব পাৰিবা জানো, নোৱাৰোঁ বুজিব দেখি
ধৰণীৰ ধূলি কণা কিমান আপোন ।
ক্ষন্তেকৰ ভুল ভাঙি ইমান আঁতৰি গলা
গলা তুমি সুন্দৰৰো দূৰ দূৰলই
যোৱা বাৰু দূখ নাই দূৰতে ওচৰ তুমি
বিলাবা প্ৰীতিৰ মাথোঁ ভাব আমালৈ ।।