পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/৭৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাহিত্যৰ সাধাৰণ লক্ষণ । + নোৱাৰি, কাৰণ তেনেহলে মূল ক্যাৰে ব্যতিক্রম হয়। শিক্ষা সম্পর্কে নাগাছে ছুই এটা স্বাভাবিক ঘোষ জাছে তাক গুচাবলৈ অতি টন। কোনো এটা কথা বৰ্ণাব লাগিলে নিজৰ মন-খড়। ঘুই এটা কথা ভাব হুয়াই দিবলৈ মন বার। ফিল্ড ইতিহাস লিখোণ্ডে বা কোনে। সত্য কথাৰ বৰ্ণনা কৰোতে এই সোধ টোৰ হাত এধাৰ পাৰিলেগ বৰ ভাল । আচল কথাৰ সমৃত্ত উপনখা কথা পৃগাই দিলে কেম্বল মানুহক ছল কৰা হয়। প৷েতাই সেই মিছা কথাকে। স চা বুলি ধৰে। ইয়াৰ আৰম্ভতে কোৱা হৈছে, বে কথা বঢ়াই কোৱা সাহিত্যৰ এটা প্ৰধান লক্ষণ। ইয়াৰ পৰা আৰত ঠাই লৈ জারু সময় লৈ বৰ উপকাৰ হয়। কিন্তু ঠাই বিশেষে তাৰ পৰা ইমান অক্টার হল ঘে কৈ অস্ত কৰিব নোৱাৰি। ইতিহাস লির্নোতে যাতে এই দোষ নজন্মে। তাৰে যতন কৰিব লাগে। কিয়নো মানুহে কোনো মহৎ কামত হাত দিব লাগিলে আগেয়ে ইতিহাস পঢ়ি থাগৰ নাছুছে ভেনেজুৰ কাম কেনেকৈ কৰিছিল মানি লয়। ইতিহাসৰ পৰা মাছুছে বান শিকে, তাও যদি মিছা কথা খাকে তেন্তে কিমান অপকাৰ হব পাৰে চোৱাচোন! এই কথাটো আমাৰ আগৰ লিখকবিলাকে নাজানিছিল। তেওঁলোকে যি লিখে তাতে কথা বঢ়াই লিগিছিল। ধর্ম সম্বন্ধে পুথি লিখোতেও সাৱধান হৈ লিখা উচিত। তাৰ এটা কথাৰ পছোট। অর্থ ওলালে বৰ বেয়া । আমাৰ দেশত যে আগেয়ে সতীদাহ প্রথা আছিল সিও শাপ্ত লিখাৰ দোষৰ হে ফল। যি প্লেংকত সতী দাহ কবিবলে কৈছে, তাৰ অৰ্থ আচলতে সেইটো নহয়। ইয়াৰ প্ৰমাণ আকূবৰ ৰজাৰ দিনত ওলাইছিল। । তেতিয়াৰ বামুণবিলাকে দেশৰ নিয়ম ৰক্ষা কৰিবৰ মনেৰে শ্লোকটো ৰজাক জান প্ৰকাৰে বুজাই দিলে। এনেড়য়া কথা যে আমাৰ শাস্ত্ৰত কিমান জাছে তাক কব নোৱাৰি। এই দেখিহে জাজিও কিছুমান পণ্ডিতে বিধৱা বিবাহত মত দিয়ে, আৰু কিছুমানে নিদিয়ে। এই দোষ যে কেৱল আামাৰ ধৰ্মপাতহে পোৱা যায় এনে নহয় ; জাগ জাতিৰ শাস্ত্ৰতো বহুত পৰিমাণে পোৱা যায়। । বাইবোলত কয়, বোলে যি বস্তু আমাৰ ভিতৰলৈ বার, সি মানুহক জগুচি মকযে, খি ওলাই থাছে সেয়েহে অ শুচি কৰে । এই কথাটোৰ অৰ্থ কি ৰোধকৰে। সকলোৱে বুজে, তেও কছিয়া দেশত ইয়াৰ অৰ্থ বেলেগ হৈছিল। ভাৰ পাদুৰিবিলাকে মানুহক