পৃষ্ঠা:Mahapurus Sri Sankardev Aru Sri Madhavadev.djvu/২৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

২৪৮ পৰে এদেৰ অধিলে “তোৰ ক'ত? তুৰি কৰি পুতেক?” “তাই কলে বাপ, ৰনাৰায়ণপুৰৰ সাকুচি গ্ৰামত। লৱৰ পুত্ৰ তিতাচোদাৰ যোৰ পিতৃ। নাৰ নাৰ পদ্ম।” এই কথা শুনি মাধৱদেৱে কলে তেওঁ তিতাচোমদাৰ নহয়, চম্পা-চোমদাৰ। তেওঁৰ পদুলিত ভয়ঙ্কৰ চম্পাখছ এজোপা আছে, তাৰ ওপৰত উঠিলে লৌহিত্য নক টনাগাছি যেন দেখি। সেই চম্পাগছৰ চম্পাফুল সৰত মই পিন্ধিছিলো। চম্পাৰ পাহি সাত আঙ্গুল নীল। সেই গছজোপা এতিয়াও আছে নে?” আতাই কলে “পতাক সমূলি কাটলে, সি আৰু নাই।” মাধৱদেৱে কলে “সাওকুচি গ্ৰামৰ নাম কলা, সাওদসকলে বাণিজ্য কৰিছিল দেখি তাক সাওকুচি বোলে।” মাধৱদেৱে আকৌ শুধিলে “তমি মোক কেনেকৈ জানি?” আতাই উত্তৰ দিলে “পুত আৰু শাত দেখি জানিলো।” আকৌ মাধৱদেৱে কলে “পুত দেখিলে জানো কিবা পৰিচয় হয়। পুত অনিধি ভাণ্ডাৰ আগতে পোৱা যায়; সাৰপালে জানো সি থাকে। কি শাৰ দেখি তুমি নিশ্চয় কৰিলা?” আতাই উত্তৰ দিলে ‘বাজসূয় শাস্ত্ৰখনি দেখি আপোনাৰ চৰণ চিনিলো।” মাধৱদেৱে কলে “মই সেইখন পথিৰ পদ ৰচনা কৰিছে৷ হয়। এই জালুক কত পালা? তোমাৰ বেপাৰ আছে নে, ঘৰতে আজিলা?” আতাই কলে “বাপ, মোৰ কৃষিকৰ্ম্মও নাই, বাণিজ্যও নাই, গঙ্গাযাত্ৰী ললাকেৰে সৈতে আহিলোঁ; গালৈ যোৱা শুনিলে গ্ৰামিক লোকে ইচ্ছা কৰি আনি বন্ত দিয়েছি; সেই কাৰণে মই এই যন্ত পালোঁ।” মাধৱদেৱে কলে “আমুকাই, তেনে হলে তুমি তীৰ্থলৈ যাৰ লাগে।” আতাই কলে “বাপ, মোৰ তীৰ্থত কাৰ্য্য নাই; আপোনাৰ চৰণ সেৰি থাকিব পাৰিলেই মোৰ মহা ভাগ্য।” গুৰুজনে কলে “তীৰ্থত তোমাৰ কাৰ্য নাথাকিব পাৰে, কিন্তু তোত তীৰ্থৰ কাৰ্য আছে।” আতাই কলে “মোৰ শৰীৰত বাত ব্যাধি আছে; আৰু লগ নাই, মোক কোনে বাট দেখুৱাই নিৰ?” মাধৱদেৱে কলে “মোৰ হাতত নাৰায়ণ তৈল আছে, লীনাৰায়ণ ৰজাই সেই তেল নোক দিছিল। মহা উপকাৰী তেল। সেই তেল মই তোমাক বৰলৈ দিন, তুমি চিন্তা নকৰিবা, তোমাৰ শৰীৰ আৰোগ্য হব। কলাপ কেশী নামে দুজন তীৰ্থযাত্ৰী আছে, তেওঁলোকৰ লগত তুমি গঙ্গাস্নান কৰিবলৈ যাব পাৰিবা।” এই বুলি কলত, আতা মনেৰে থাকিল। তিন দিনৰ মৰত তেওঁ গজামান কৰিবলৈ