পৃষ্ঠা:Mahapurus Sri Sankardev Aru Sri Madhavadev.djvu/২২০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
২০৬
শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ

ভকতসকলে দেখি ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে। লঙ্কৰে তেওঁৰ ঢালেৰে আৰু এটা চাট মাৰিব খোজা দেখি মাধৱদেৱে তেওঁক নিষেধ কবিলে।

 দক্ষিণকুলৰ সেৱকসকলৰ প্ৰাৰ্থ না মতে শঙ্কৰদেৱৰ পুৰ হৰিচৰণ ঠাকুবক তেওঁৰ মাতৃয়ে দক্ষিণলৈ পঠিয়াই দিলে। সেৱকসকলে ঠাকুক নানা দ্ৰব্য বস্তু দি সেৱা কৰিলে। কিন্তু তাত প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মক তেওঁলোকে মাধৱ- দেৱৰ ধৰ্ম্ম বুলি কলত, ঠাকুৰে সেই ধৰ্ম্ম শঙ্কৰদেৱৰ হে বুলি তেওঁলোকক কলে। প্ৰজাসকলে সেই কথা মানিব নোখোজাত, ঠাকুৰে মনত বেজাৰ পাই, তেওঁক দিয়া সেই দ্ৰব্য বস্তুবোৰ নানি এৰি তাতে থৈ গুচি আহিল। এই কথা মাধৱদেৱে শুনি হৰিচৰণ ঠাকুবক মতাই আনি প্ৰশংসা কৰি কলে ‘ধন্য মোৰ গুৰু শঙ্কৰদেৱৰ পুত্ৰ তুমি, তুমি অতি সাধ কাৰ্য্য কৰিলা। হে ধৰ্ম্মৰ গুৰু। শঙ্কৰৰ ধৰ্ম বিনে আৰু কাৰো ধৰ্ম্ম নাই।” এই দৰে কৈ তেওঁ হৰিচৰণ ঠাৰৰ লগত অনেক দ্ৰব্য বস্তু দি পঠিয়াই দিলে।


⸻⸺