পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ইন্দ্ৰৰ মনােগত ৰুপে জন্ত্র তৈয়াৰ কৰি দিলে। পবে ইন্দ্রে লুংচাইনে অর্থাত বায়ুক পঠাই ইন্দ্রব পুত্র থেখামক মতাই অনি প্রিথিবিত ৰজা হবৰ নিমিতে জাবলৈ বােলাত নিজে জাবলৈ কবুল নকৰি থোমব পুত্র খুলুঙ্গ খুলাই দুইকে পঠাইবলৈ জনালত ইন্দ্রে স্বিকাৰ কৰি এই অজ্ঞা কবিলে বােলে, খুলুঙ্গ, তই বৰ, তয়ে বজা হবি ; খুলাই সৰু, তােৰ লগত জুবৰাজ ৰুপে থাকিব। আৰু এই চোম দেওক দিচো; এই দেৱতাক নিত্য পুজাত বাজে বচেৰেকত মাঘ মাহত এক বাৰ, চতবসংক্ৰান্তিৰ সময়ত এক বাৰ, সুকুলা কাপৰ পিন্ধি নিতি মতে উলিয়াই দুগ্ধ গন্ধ গাঠিয়ন সহিতে ধুআই ভালকৈ পুজা দি চাবি ; তেতিয়া আঠ লক্ষ দেৱতা নামিব, নয়াে এখেবে পবা চাম ; আৰু দেৱতা ধুওআ জল সকলােএ গাত চটিয়াবি খাবি। সততে নুচুবিও নেচাবি, এবং অন্য কাকো চুব চাব নিদিবি ; অন্যে চুলে চালে দেসত বিভাট ও মাবি মৰক হব। আৰু খাখামাফা অর্থাত অদ্যিাসতি খুজি এই হেঙ্গদান খনি দিচে; ইয়াকে তই অওজা খুটাতে বান্ধি থবি ; জি লোকে তােক দ্রোহ কৰে সেই লোকক সেৱা কবি ; জদি তাৰ ফাললৈ হেঙ্গদান আপুনি ঘুৰি সমুখ হই, অর্থাত তাৰ ফাললৈ জদি ধাৰ ভাগ হই, তেতিয়াহে তাক কাটিবি ; এয়ে নহলে নে কাটিবি ; আৰু জি জি আবৰি তালৈ এই হেঙ্গান টোই