পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৫৪ সপৰিবাৰে ভাগি অহি কচাৰি দেসত থাকি, অপােন দেশ লবলৈ ফৌজ পাবৰ নিমিতে সৰ্গদেৱলৈ জনাই পঠালত, খ্যাতি ধৰম দুয়োটা হই দেখি, সকলােবে সমালােচন কৰি, দুঅৰাৰ হৰনাথ ভিতৰুআল ফুকনক সেনাপতি ফুকন নাম দি, এঁৱে সহিতে বহু ফৌজ পঠাই দিলে। সেই ফৌজেই মৰ- ঙ্গিৰ বাটে সােমাই, বিস্তৰ হাবি লতা কাটি পােনাই জাঁওতে বটিতে অনেক দিন হল ; খােআ দ্রব্য বস্তু ঢুকালত সৰ্গদেৱলৈ জনাই পঠালে ; এখেৰ আজ্ঞা পাইগৈ মানে বহুত ফৌজ মৰিল। এনেতে মনিপুৰ দেশৰ মান্তবাই অহম দেশৰ অনেক ফৌজ আহিছে বুলি সুনি, মনিপুৰ এৰি গুচি গল । কৌজ উলটি অহা অজ্ঞাও পালেগৈ ; পাচে মৰাৰ সেস ফৌজ লৈ সেনাপতি ফুকন উলটি আহিল। জদ্যপি বনেই ন- হল, তথাপি দেসত এই খনকে তাকটা বন বুলিলে। আৰু বিসমকৈ নি সৌজ মৰােআ বাবে সেনাপতিক বিহিত দণ্ড কৰি, বকতিয়াল বৰ বৰুৱক পুনৰ পঠালত, বব বৰুআ গৈ ৰহা পাওতেই মাত ভাগি গল বুলি, মনিপুবিয়া ৰজাই সুনি বোলে, আমি সৰ্গদেৱৰ অনুগ্ৰহতেইহে দেস পাও, আৰু মেৰে পৰা অনেক হানি হৈচে ; এতেকে মােৰ কুৰঙ্গনয়নি জিক সৰ্গদেৱলৈ দি মিত্ৰ কৰোঁ বুলি বৰ বৰুলৈ কলত, বৰ বৰুআই মনিপুৰিয়া ৰজাক অনি সোনাৰি নৈ বহিৰতে সাখ্যাত কৰালে। তাতে অনেক জৌতকেৰে ৰজাই জিএকক সৰ্গদে-