পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/৩০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সুনি, ১৪৮৫ সঁকত আকও চিলাৰাই আহিলত আমাৰ দেও ৰজা সহিতে প্রধান জুধ হল। দুয়াে সমান জোধা, কাৰৰ পৰাজই নাই। পাচে এক দিন গা ধােআ সময়ত দেও বজাৰ ঔসধ ও জন্ত্ৰৰ বিৰি ডিঙ্গিৰ পৰা খহাই থােআৰ পৰা চিলনিএ থাপ মাৰি নি, চিলাৰাইৰ ফৌজৰ মাজত পেলাই দিলেগৈ । দেও ৰজাই সুনি ইস্বৰব নিগ্রহ হল বুলি, চাবিঙ্গলৈ গৈ মৈদাম কৰি লগৰ মানুহে সহিতে আপুনি মৈদামত সােমালগৈ। আমাৰ ৰজা দেও ভাগি পৰ্বত উঠিলগৈ ; চিলাৰায়ে ৰাজ্যলৈ কৈ পঠালে বােলে, পাত্র মন্ত্রি সকলােৰে লৰা একোটা তুলি দি বৰে জদি, দেস এৰি দিম। পাচে এই কথাতে চুগম কেঁঅ ও বৰ গােহাঁইৰ ভতিজাক আপচু গােহইকে মুখ্য কৰি সকলোৰে ঘৰৰ লৰা একোটা দিলত লৈ চিলাৰাই দেসলৈ গল। এই আপচু গােহই দেখিবলৈ সুন্দৰ আচিলে দেখি, ভাটিৰ সকলাে লােকে সোন্দৰ গােহাঁই বুলিলে। পাচে আমাৰ ৰজাই নগৰ ললেহি ; লগত জোআ খনি মানুহক বঁটা বাহন ও ব্রিতি বিধান দিলে, এবং মঙ্গল চোআ গনক সুৰ্যবৰক সােনাৰ মুখ দিলে ; এই কাৰন সােনামুআৰ ঘৰ বােলে। আৰু সেই কালতে তাবলুঙ্গিয়া নগাই আপাহ কৰাত সুকটি খাবলৈ বিল ও ডােম বহতা ঐ নগাক দিলে; আৰু সােনাপুৰ নামে নগৰ কৰিলে। পাচে ১৫৩৩ সঁকত ৰজা দেও স্বর্গি হল, ভােগ ৫৯ বচৰ। ইতি। ১৬।