পৃষ্ঠা:ৰহঘৰা-দণ্ডিনাথ কলিতা.pdf/১৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
ৰহঘৰা।

সবাৰো শেহত  আলহী-ভাগত
 চকা পানী-টোপ পালে।
আলহী-চকুৱে  দুচকু মুদালে,
 ভজা মাছ মাটিতে থ’লে;
চুকত লুকুৱা  বোন্দা মেকুৰীয়ে
 থাপতে সামৰি ল’লে।
“লাগিব নে কিবা?”  গহীন মাতেৰে
 গৃহস্থে বাতৰি ল’লে;
ন আলহীয়ে  মুখৰ লাজতে
 নালাগে বুলিয়ে ক’লে।
আধাপেটী হ’ই,  কোৱাৰি চেলেকি
 আলহী পৰিল উঠি;
ন ৰান্ধনীয়ে  চেতনা লভিলে,
 পালে ওৰণিয়ে ‘ছুটি’।
ৰাতি পুৱালতে  সকলো কাহিনী
 শুনি পালে নাৰী-নৰ;
গতি-গোত্ৰ দেখি  উজনিৰ আলহী
 ভাটী এৰি দিলে লৰ।