পৃষ্ঠা:স্বৰ্গাৰোহণ পৰ্ব্ব.djvu/৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


পাতনি।

 “যদিও পুৰণি সাহিত্যই অসমীয়া ভাষাৰ মুখ উজ্জ্বল কৰি ৰাখিছে তত্ৰাচ আজিকালিও বহুত অসমীয়া মানুহৰ মনত এনে কুসংস্কাৰ আছে যে, তেওঁলোকে পুৰণি সাহিত্য আন্ধাৰৰপৰা পোহৰলৈ আনিবলৈ কাৰবাৰ কৰক ছাৰি, বহুতে সেই বিষয়লৈ মন মেলোঁতাকো বাধা দিবলৈ অলপো পাচ নোহোঁহকে। এই দৰেই কিমান পুৰণি সাৰুৱা সাৰুৱা পুথি, কিমান ডাঙৰ ডাঙৰ মানুহৰ কীৰ্ত্তি, লোপ পাব লাগিছে বা আগলৈ লোপ পাবৰ সম্ভৱ আছে তাক ভাবিলে মনত বৰ দুঃখ লাগে। মহাভাৰত, ৰামায়ণ আদি পুথিৰো আমাৰ ভাষাত অভাৱ নাই, অইন কি আমাৰ দেশত “পঞ্চদশ শতিকাতে কীৰ্ত্তন,ঘোষা, দশমাদিৰ ৰচনা হয়। কিন্তু বঙ্গদেশৰ অতি পুৰণি পুথি আৰু ‘জীৱ গোস্বামীৰ কৰজ'[১] ১৫০৩ খৃঃ চনত ৰচিত হয়। কৃত্তিবাস, মুকুন্দৰাম, কাশীদাস এওঁলোক যোড়শ শতাব্দীৰ শেহৰ লোক[২]। কিন্তু থাকিলে


  1. প্ৰসন্নকুমাৰ বিদ্যাৰত্নৰ “সাহিত্য-প্ৰবেশ” ব্যাকৰণৰ “বাঙ্গালা সাহিত্য বিষয়ক প্ৰস্তাব” চোৱাঁ।
  2. ২য় জোনাকীৰ প্ৰথম সংখ্যা চোৱাঁ।