পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৩৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২৪ সূতিকা পটল। সন্তান সম্মত তিৰােতাৰ সুখ। ইতো কথা শেষ ভৈলা, মােহিনী গৃহে গৈলা, মােহিনীয়ে বিনয়ে বুলিল। বহাহা ভগিনীয়, বেদনা প্রাণে নয়, পূৰ্বাৰ্জিত পাপে পশিল । লক্ষী বােলে মােৰ আই, পাপ নহে ভয় নাই, স্ত্রীজন্মৰ এই মুখ্য ফল। সন্তান নভৈল যাৰ, মানসিক কষ্ট তাৰ, জন্মবন্ধ্যা জনম বিফল। যাগ হোম ব্ৰত কৰে, বৈদ্যৰ চৰণে ধৰে, কৰে কত কাকুতি মিনতি। পাবে কত মনােদুখ, নেদেখে সন্তান মুখ, মনস্তাপে কালে কত সতী ॥ সন্তানৰ ইচ্ছ। যাৰ, ইতো কষ্ট সঙ্গী তাৰ, আত কিছু নভাবিবা দুখ । দেখিবা পুত্ৰৰ মুখ, স্বামীৰে জন্মিব সুখ, দুঃখ ঘুচি হৈব মহা সুখ । পৰীক্ষিয়া দেখো ময়, অতুৰ নহবি তুষ, কিছু কাল থিৰ হই থাক। দুঃখ সুখকর্তা, জিন ভুত ভা, অনুৰে প্রার্থনা কৰা তাক। দুন বিপদ কী, হৰিনাম তাহে হৰি, মােহ পৰিহৰি তাক ভাব।