পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। গৰ্ভত মৰিলে শিশু চিঃ কিবা হয়। তাকে বিনােদিনীৰ প্ৰশ্নত লক্ষ্মী কয় জীৱিত থাকিলে শিশু লড়ে উদৰত। নলড়য় শিশু জানা মৃত্যু কাৰণত ॥ আৰু এক চিহু শুন স্নান হুয়া যাই। দুগ্ধভাৰ থকন সদৃশ পুষ্ট নাই । তৃতীয় স্তনৰ পৰা দুগ্ধ নপৰয়। গৰ্ভত মৰিলে শিশু এই চিহু হয় বিনােদিনী বােলে ইতেকথা এৰিথােৰা। কোনোৰূপে মােহিনী প্ৰসৱে তাক কোৱা। লক্ষ্মীয়ে দেখিয়া বৃলিল ভয় নাই। শিশুৰ মস্তক অাগে বাহিৰিব পাই । এহি বুলি লক্ষ্মীৰূপ লক্ষ্মী মৌনী ভৈলা। বিনােদিনী পুনৰপি কহিবাক লৈল। অন্য কথ বৃথা সত্য গোবিন্দৰ পদ। লক্ষ্মী বােলে বৃথা নহে গােবিন্দৰ পদ । প্রসৱৰ তাবস্থা বিভাগ বিনােদিনী বােলে ধাই, কি কৰিবা কৰা যাই, অন্য কথা শুধিববাহে। পাছে। লক্ষী বোলে আহা যাও, প্ৰসৱ অবস্থা চাওঁ, কোন ভাগ অৱস্থাত আছে। বিনােদিনী লক্ষ্মী দুই, চলিল সাৰি হুই, যুগল হংসিনী যেন চলে।