পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/২৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


১২

সূতিকা পটল৷

বিনােদিনী সম্মত হইয়া মৌনী ভৈলা৷ লক্ষ্মীয়ে বুঝাই তাক কহিবাক লৈলা৷৷

লক্ষ্মী বােলে জানা নাকি হেৰা বিনােদিনী। দুগ্ধপােষ্য বালকৰ ৰােগৰ কাহিনী৷৷

ভয়ানক ৰােগ যাক “পেচুয়া’’ বােলয়। সদ্যোজাত বালকৰ কি হেতু হােৱয়৷৷

বিনােদিনী বেলে জানোঁ ৰাম ৰাম ৰাম। ঘৰত গর্ভিণী আছে নলইবা নাম॥

মােহিনী আছয় বুলি আগ পাছ চাই। বিনােদিনী লক্ষ্মীৰ কৰ্ণত কৈল যাই৷৷

সিতো ৰােগ নহে সিতো ভৌতিক ব্যাপাৰ। কোনে পাৱে তাৰ তত্ত্ব মহিমা অপাৰ৷৷

যাক বােলে মাতৃহা দুৰন্ত “মৰ্কু চিয়া”। নামক শুনিলে থৰথৰে কম্পে হিয়া৷৷

যাৰ বংশে লাগিল সি কালৰূপী ভূত! নিৰ্ব্বংশ হইল তাৰ নথাকিল সুত৷৷

হাস্য আস্যে লক্ষ্মী বােলে কিছু হাস্যাস্পদ। ঈশ্বৰৰ কাৰ্যে ভূতে ঘটায়ে বিপদ৷৷

পঞ্চ ভূতে ভিন্ন ভূত বোলা কোন লাজে। অজ্ঞানে বােলয় তাক বুলিবাক সাজে।৷

মাতৃৰ অযত্নে সন্তানৰ হয় হানি। পণ্ডিতে “মাতৃহা’’ নাম থৈল অর্থ জানি।৷