পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/১০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


যাই। এইখিনি, হাঁহ, পাৰ, ছাগল প্রভৃতি পুহি তেওঁ নিজে উপার্জন কৰা ধন। সেইবাবে এইখিনি তেওঁৰ স্মৃতিৰ অর্থে কোনো সদ্ কামত ব্যয় কৰা আমাৰ কৰ্তব্য আছিল। পুত্র সন্তান এটি প্রসৱ কৰি ৺যজ্ঞেশ্বৰী দেবীৰ মৃত্যু হোৱাৰ সমান দুখ লগা কথা তেওঁৰ জ্ঞাতি-বান্ধৱসকলৰ ওচৰত একো নাই। এইদৰে যে আমাৰ নজনা দেশত কিমান তিৰোতাই ইষ্টমিত্ৰক কন্দুৱাই অকাল মৃত্যুত প্রাণত্যাগ কৰিব ধৰিছে তাৰ সংখ্যা নাই৷ সেইদেখি এই পুথিখন ছপাই তেওঁ যি কালৰােগত পৰি ইহলীলা সম্বৰিলে, তাক দমন কৰিবলৈকে অলপমানো সহায় কৰি, অসমীয়া তিৰোতাক ডাঙৰ বিপদ এটিৰ পৰা উদ্ধাৰৰ এটি সঙ্কীৰ্ণ পথ দেখাই দিব পৰাতকৈ একো ভাল স্মৃতি চিহ্ন হ’ব নােৱাৰে জানি, এই পুথিখন তেওঁৰ নামে ছপা কৰা হ’ল। সেইবাবেই ইয়াৰ মূল্য সম্ভৱমতে সস্তা কৰা হৈছে। আৰু ইয়াৰ লাভখিনিও কোনো সদ কামত প্রকাশিকাৰ নামে ব্যয়িত হ'ব। এই উদ্দেশ্য জানি গ্ৰন্থকাৰৰ সুযোগ্য পুত্র ৺শ্যামলাল চৌধুৰী চব্ ডিপুটি কলেক্টৰে তিনমাহ আগতে এই পুথিৰ সকলাে স্বত্ব আমাক এৰি দিছে। বৰ দুখৰ বিষয় তাৰ পাচত যােৱা আহিন মাহত এনহেন সাধুজনৰ মৃত্যু হ’ল। আমি সর্বান্তঃকৰণে তেওঁৰ আত্মাৰ সদগতি কামনা কৰিছোঁ৷ ইতি-

পলাশবাড়ী, আঘোন, ১৩১৫ চন শ্রীনবীনচন্দ্র তালুকদাৰ।