পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৪৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


চতুর্থ অধ্যায় দোষ কাৰ তেতিয়া সন্ধ্যা লাগিছে মাথােন। ৰম্ভা তেওঁৰ পঢ়া খােটালিত বহি আছে। আজি দিনটো তেওঁ চিঠি এখনকে ঘূৰাই ঘূৰাই পঢ়িছে। চিঠিখন কলিকতাৰ পৰা অহা ; লিখকৰ নাম জ্ঞানেন্দ্র নাথ ৰায়। তাত লিখিছে—“ইয়াত এখন মিশন স্কুলত শিক্ষয়িত্ৰীৰ কাম এটা খালি আছে। তােমাৰ কলিকতালৈ আহিবৰ কথা আছিলেই। এতিয়া আহিলে দুয়ােটা কাম সিদ্ধ হ’ব।” ইয়াৰ বাহিৰেও আৰু বহুত গােপনীয় কথা চিঠখনত আছিল। ৰম্ভাই চিঠিখন পঢ়ি কিবা-কিবি ভাবি আছে ; এনেত মহেশচন্দ্র আহি ভিতৰ সােমাল। ৰম্ভাক চিন্তাকুল দেখি তেও সুধিলে,-“কিহে, কি ভাবিছা ?” | ৰম্ভা—কিনাে ভাবিম ? ইমান চেষ্টা, ইমান খাটনি, সকলে মিছা হ’ল। প্ৰভাৱতীকতাে খেদাব নােৱাৰিলোৱেই, এতিয়া দ্বিতীয়া শিক্ষয়িত্ৰীৰ কামটোও পােৱাৰ আশা নােহােৱা হৈছে। মহেশ—তেনেহলে তােমাক নিদিবলৈ স্থিৰ কৰিছে ? ৰম্ভা—একেবাৰেই একো ঠিক হােৱা নাই; কিন্তু শুনিবলৈ পাইছো, মােক দিবলৈ হেনাে বেচি ভাগ সভ্যৰেই মত নাই। মহেশ—এ ! নহ’ল, নাই চাকৰি। চাকৰি নহলে জানাে খাবলৈ নাপাবা? ৰম্ভা-খাবলৈ নাপাম কিয় । কিন্তু বাৰে-পতি এইদৰে অপমান সহি থকা টান।