পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৯১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দীনবন্ধুৰ ভালপােৱা প্ৰভাৱতীৰ উত্তৰত দীনবন্ধু যেন অলপ বিচলিত হ’ল। প্রভাই এনে ধৰণৰ উত্তৰ ইমান দিনে দিয়া নাছিল। তেওঁ ভাবি স্থিৰ কৰিলে—সম্ভৱতঃ সেই বঙালীজনৰ লগত বিবাহ স্থিৰ হৈছে, সেই দেখি কিবা সন্দেহ কৰে বুলি দীনবন্ধুলৈ চিঠি লিখিবলৈকো তেওঁ ভয় কৰিছে। তেওঁ বহুত বেলি নিজৰ মনতে কিবা-কিবি ভাবিলে, তাৰ পিচত তেওঁৰ কবিতাৰ বহি খন উলিয়াই তাতে এই কবিতাটে। লিখিলে – ভাবিছা হবলা তুমি নিলগাবা মােক খ | থাকি মােৰ চকুৰ আঁৰত ; নেদেখাত পাহৰণি | ঘটিব আপুনি নিজে নিজে কালৰ সোঁতত ? মিছা কথা, জীৱনত | নােৱাৰে ঢুকাব, ভালপােৱা একেৰাহে বােৱা , অনন্ত আত্মাৰ স’তে একেলগে গঁথা, অন্ত তাৰ কদাপি নােপােৱা । যদিও আঁতৰি থাকা ঘিণ কৰি মােক, অপৰক বিলােৱা প্রণয় ; পাৰিবা নে নিলগাব ভালপােৱা মােৰ কৰি মােৰ হিয়া মৰুময় ? নােৱাৰিব। কদাচিতে; ভালপােৱা মােৰ | আছে হৈ প্রাণে-স’তে লয় ; ভাল পাওঁ,—ল পাই ভাল লাগে মােৰ, পণ মােৰ নহয় প্রণয়। থাকা যদি নিলগত আপােন মনেৰে, কেতিয়াও নকৰে আমনি ; -১৮-