পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ভীষণ প্রতিজ্ঞা “পু-বিবাহৰ পিচত বৰ আমেৰিকালৈ যাবৰ কথা আছে। বিলাতী চাল-চলন ভালকৈ জনা থাকিলে তেওঁকো লৈ যােৱা হ'ব, নহলে যতে তেওঁ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তাতে ৰাখি সুশিক্ষাৰ বলৱন্ত কৰা হ’ব। পাত্র আমেৰিকাৰ পৰা ঘূৰি আহোতে এবছৰমান লাগিব। শ্ৰীৰমণীমােহন দত্ত, ৰাৰ-এল। কলুটোলা স্ট্রীট, কলিকত।” জাননীখন পঢ়ি প্রভাই বহুত পৰ ভাবিলে; কিন্তু কি কৰিব একো ঠিক কৰিব নােৱাৰি ক'লে—“আপুনি মােক কি কৰিবলৈ কয়?” উকীল—মই কওঁ—তুমি বিবাহ কৰিবলৈ ইচ্ছুক বুলি তেওঁলৈ এখন চিঠি লিখা। তাত তােমাৰ সবিশেষ বিবৰণ দিবা, আৰু বিয়া হৈ যােৱাৰ পিচতে ইয়াতে স্কুল চলাব খােজা বুলি লিখিব। তাৰ লগতে ইয়াকো লিখিবা যে তেওঁ আমেৰিকালৈ গলে ইয়াতে তােমাৰ শিক্ষাৰ বৰৱস্ত কৰি দিব লাগিব। যদি তােমাৰ কথাত তেওঁ মান্তি হয়, তেনেহলে তেওঁ আহিব, তেতিয়া দেখি শুনি যি ভাল লাগে কৰি থাকিবা।। | প্ৰভাৱতীয়ে ভাবি চিন্তি চাই যি হয় কৰিম বুলি কৈছিল; কিন্তু উকীল নানা প্রকাৰ বুজনিত বিলম্বত কাৰ্যনাশ বুলি বুজি তেতিয়াই লিখে নিলিখােকৈ লিখি দিলে। ময়ে ডাকত দি যাম বুলি উকীলে চিঠিখন জেপত ভৰাই লৈ বাহিৰ ওলাল। যাবৰ সময়ত কৈ গ'ল, -“যদিহে এই মতে কাম হয়, তেতিয়া দেখিম ভণ্ড-তপস্বীৰ মায়াজাল কলৈ যায়।” উকীল গ’লত প্ৰভাৰ মনটো অতি অস্থিৰ হৈ পৰিল। তেওঁ | -১২৩ -