পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ভীষণ প্রতিজ্ঞা মানুহৰ লগত বিয়া হয়, যি সদায় একে ঠাইতে থাকিব নােৱাৰে, অথচ প্রভাই ইয়াতে থাকি স্কুলত কাম কৰাত হকাবাধা নকৰে, তেনেহলেই সকলে সিদ্ধি হ’ব। এফালে কলঙ্কৰ প্ৰচাৰ বন্ধ হব আৰু আনফালে তেওঁৰ মনােৰথ পূর্ণ কৰিবলৈকো চল লাগিব। কেনেকৈ এই কাৰ্য হৈ উঠিব তাক তেওঁ একেৰাহে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। | আজি কেইদিনমান ৰাজহুৱা পাঠাগাৰলৈ উকীলৰ সমাগম হৈছে। যদিও সাধাৰণতঃ তেওঁ বাতৰিকাকত নপঢ়ে আৰু নলয়, তথাপি এই কেইদিন ৰাজহুৱা পুথি ভড়ালৰ আটাইকেইখন বাতৰি কাকতকে ওলটপালটকৈ চোৱা দেখিবলৈ পােৱা গৈছে। এইদৰে চাই থাকোতেই এদিন এখন কাকতত তেওঁ কিবা এটা পালে; তেওঁৰ মুখত আনন্দৰ জেউতি দেখা গ'ল। লাইব্রেৰিয়ানক কৈ তেওঁ কাকতখন হাতত ললে আৰু পােনে-পােনেই প্রভাৰ ঘৰলৈ আহিল। উকীলে বহিয়েই মাত লগালে,-“পিচে তোমাৰ কথা চাৰিওফালে কেনেকৈ বিয়পিছে, শুনিছা নহয়?” প্রভাশুনিছে। উকীল—মই অনুসন্ধান কৰি নিভুলকৈ জানিছে, এই সকলােবােৰ সেই ভণ্ড-তপস্বী দীনবন্ধুৰ কাম। প্রভাই একো নামাতিলে, যেন তেওঁৰ অন্তৰত হাজাৰ হাজাৰ বৃশ্চিকে দংশন কৰিছিল। উকীলে ক'লে,-“পিচে এতিয়া কি কৰা যায়?” প্রভা—কিনাে কৰিম ! উকীল-মই ভাবি চিন্তি এটা উপায় পাইছে।' প্রভাকি?