পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১০৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা সজাগত জুৰালে নয়ন | দিঠকৰ ৰূপৰ পােহৰে ; প্রাণ-মন নিলে মােৰ কাঢ়ি, হলো থৰ পুতলাৰ দৰে। আহি ধীৰে নবীন অতিথি, | হৃদয়ৰ মেলিলে কপাট ; অন্তৰৰ নিভৃত কোণত প্রবেশিল,নীৰৱ নিমাত ব্যক্ত হ’ল চকুৰ ঠাৰত | ভাবময়ী প্রাণৰ কাহিনী; নিশ্বাসত বাজিল ৰিণিকি | কি যে আয় ললিত ৰাগিনী ! খেদিবৰ নৰল শকতি, নিঝৰিণী বলে আবেগৰ ; চিৰকাল ৰাখিম যতনে নৱাগত অতিথি প্ৰাণৰ । কিন্তু ইমানতেই শেষ নহয়। যদিও তেওঁ কাৰৰ আগত একো কোৱা নাছিল, যদিও প্রভাক কোনাে প্ৰকাৰ সঙ্কেত দিয়া নাছিল, আন কি, প্রভাৰ লগত তেওঁৰ ঘৰতত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ আপত্তি কৰিছিল, তথাপি প্ৰভাৱতীৰ যাতে মঙ্গল হয়, তাৰ নিমিত্তে তেওঁ সকলাে সময়তে চিন্তা কৰিছিল। যদিও প্রাণীমাৰেই মঙ্গল চিন্তা