পৃষ্ঠা:ষষম্বেদ.djvu/১১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


তাৰ পিতৃ পিতামহ স্বৰ্গলোকে স্থিতি। আনন্দে বসিয়া থাকে কৰিয়া বসতি। আদি পুৰুষৰ হন্তে সমস্তে জন্মিল। পূজা কৰি বিপ্ৰ সবে হৰিক যজিল॥ হৰি তুষ্ট তৈলে পিতৃ পুত্ৰেৰ কাৰণ। শ্ৰদ্ধাতে সেবন্ত থাকি বৈকুণ্ঠ ভূবন। কৃতাঞ্জলি কৰি পুছে দেবি যে পাৰ্বতী। যাম্বেদ কথা এহিমানে সমাপতি॥ কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনও সম্প্ৰতি। হৰি লম বিন নাই কালত ভকতি। সকলৰে জম্ম কৰ্ম্ম অছে ষষষদ। ব্ৰহ্মা বিষ্ণু মহেশ্বৰ কহিলো ভেদ শুনিক সভাসদ দেখা বিদ্যমান। হৰিসে কৰিতে পাৰে সকলকে ত্ৰান। হৰিৰ ভকতি সবে কৰা নৰ নাৰী। হৰিতুষ্ট হইলেসে সংসাৰক তৰি। ঋক্‌ যজুঃ সাম অৰ্থৰ্বেদ কাজানি। ষষদে দেৰীত কহিলা শশূল পানী। পুৰাতন গোপ্য ইটো জগতত সাৰ। আক কহি শুনি নৰে ভাৰাক সংসাৰ। চাৰিবেদ সাৰ ষষেদ আক জানি। নন্দ। নকৰি তাক তিলক মানি।