পৃষ্ঠা:মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ বাণী.pdf/১৬৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১৪ ২ মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ বাণী ২২। কৰে। স্তুতি কিনতে তুমিসে নিজ আয়ু। তোমাৰেসে কৃপাত সঞ্চৰে প্ৰাণ বায়ু॥ তেবেসে সচল হোৱে ইন্দ্ৰিয় যতেক। মুখতো বচন বঝাই তেবেসে প্ৰত্যেক। আছোক সামান্য প্ৰাণী তাৰ কোন কথা। ব্ৰহ্মা-মহেশৰৰ প্ৰভু হেনয় অৱস্থা। দাৰুৰ পুতলি যেন যত জীৱ আমি। যেন চাই ফুৰায় তুমিসে অন্তৰ্যামী। তথাপিতো কায়-বাক্য-মনে যিটো জনে। তোমাকেসে সেৱা কৰে একান্ত যতনে। তাহাবেসে হোৱা তুমি পৰম বান্ধৱ। নাহি তত পৰে বন্ধু তোমাৰ মাধৱ। উপজে পিতৃৰ মেহ কেৱলে পুত্ৰত। নাহিকে আপোন-পৰ তোমাৰ সিমত। যেই সেই ভজে মাত্ৰ কৰিয়া নিশ্চয়। বোল তাক সুহৃদ এতেকে কৃপাময়॥ দিয়া মোক্ষ লোকৰ খণ্ডিয়া দুঃখচয়। যত সৃষ্টি-প্ৰলয় তোত হন্তে মিলে। যেন জাল পাতিয়া মগৰে দুনাই গিলে জানিলো তুমিসে ইটো জগত কাৰণ। তোমাকেসে ভজে। পাৱে প্ৰশিয়'। শৰণ॥ এহি চৰণকে যিটো কৰিলে , আশ্ৰয়। তাকেসে ছোৱে কৰ্ম্ম-ফল কাল ভয়॥