পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৮৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ-দৰ্পণ। শলাগ জনোৱা নাই। এই সংসাৰত কোনো জনে, যদি অপোন ভৃত্যক এদিনলৈ মাখোন তোমাৰ লাঙ্গনি-পাঙ্গনি কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে, তেন্তে, তুমি হব পাৰে, তোমাৰ গোটেই জীৱন, তেঁওৰ গুণ গাবা, কেতিয়াও নেপাহৰিষা, আৰু অন্তৰৰ অন্তৰ স্থলৰ পৰা নথৈ শলাগ লৰা। কিন্তু, কি দুখৰ কথা, কি অবিবেচনাৰ কৰ্ম্ম, দয়াৰ সাগৰ বিশ্ব গৰাকীয়ে তোমাৰ দেহ ৰক্ষালৈ আৰু সেৱা সৎকাৰলৈ শয়ে ২, হেজাৰে ২ আজ্ঞাধীন দাস-দাসী ৰাখি দিছে, আৰু সিহঁতে, গোটেই জীবন, তোমাৰ সেৱা-শুশ্ৰুষাত মগ্ন আছে, এখকো এলাহ, আ ওহেলাকৈ কাম খতি কৰা নাই আৰু নকৰেও; তুমি, আমি, কিন্তু গম চালে, এনে জনা দয়ালু প্ৰভুৰ দয়া পাহৰি পেলাইছো, আৰু পাহৰি কি অজ্ঞানী আৰু অশল, গীৰ কাম কৰিছে। পোহণীয়া পশু, পখীয়েও গিৰিহঁতক চিনে আৰু তাৰ ঠাৰ চিয়াৰ বুজি চলে; কিন্তু হঁয়, আমি মানুহৰ পেটত জনম ধৰি, পশুতকৈও অধম হলে!!! | যি বিদ্যা শিকিলে, দেহৰ, তাৰ জ্ঞান লাভ হয়, তাক অৰৰী ভাষাত য়েলমে-তশৰিহ, ইংৰাজীত এনাটমী আৰু বঙ্গলাত শাৰীৰ-স্থান বিদ্যা বোলে। এই বিদ্যা অতি মহৎ আৰু গৌৰ বান্বিত। গৌৰ বান্বিত হলেও, ইয়াক শিকিবলৈ কাৰো ধাউতি নাই। অকল চিকিৎসাশাস্ত্ৰত লাগতিয়াল বুলিহে, অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপনা হয় শাৰীৰ