পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৬০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ দৰ্পণ। পাপ-ক্ৰিয়াই অবৰি ধৰি দূষিত কৰিলে, আত্মাই, আধ্যাত্মিক জ্ঞান লাভৰ ক্ষমতা হেৰুৱায়। এতদৰ্থে, পবিত্ৰ হাদিছ শ্যাৰিত উক্তি আছে, “মনুষ্য-সন্তান নিৰন্তৰে অপোন প্ৰকৃতিলৈ জনম ধৰে, পিচত তাৰ পিতৃ, মাতৃযে, তাক ইহুদি, খৃষ্টান বা জড়োপাসক কৰি ল্য”। মানুহ মাত্ৰই বিশুদ্ধ আধ্যাত্মিক জ্ঞান লাভ কৰিবৰ সক্ষম। সেই সমন্ধে, খোদা-তায়ালাই নিজ পত্ৰি গ্ৰন্থত সম্বাদ দিছে, “আমি ৩হঁৰত প্ৰভু নহ ও •? সিহঁতে উত্তৰ দিলে হোৱা”। তেনেমতে, চোবাচোন, যদি এজনে, আন এজনক সোধে, “একতকৈ দুই ‘বচি নহয় নে?" সিজনে উত্তৰ দিব, “নিশ্চয় বেচি।” যদিও, কেতিয়াও মুখেৰে কোৱা নাই, কাণেৰে শুনা নাই, সক, ৰি অন্তৰত সত্যৰ হাব, দ-কৈ বহোৱা আছে; এজ সুজন-কৰ্ত্তা আছে যে সেই জ্ঞান, সমুদয় মানুহৰ প্ৰকৃ ত নিহিত। সেই নিমিত্তে, খোদাতায়ালাই, নিজ পৰিত্ৰ পচনত উক্তি কৰিছে, “আৰু যদি সিহঁতক সোধা, কোনে এইতক সুজিছে? নিশ্চয, সিহঁতে কৰ, আল্লাই আমাক সুজিছে”। আকৌ তোগো কৈছে, “যি প্ৰকৃতিৰ ওপৰত মনুষ্যৰ জন, সেয়ে, অ'ল্লা-তায়ালাৰ সুজা প্ৰকৃতি”। যুক্তি, বুদ্ধি আৰু অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰাইও বুজা যায, ত-জ্ঞান, কাৰো সুকীয়া বি ত নহয়। (ক) পয়- (ক) প্ৰেৰিত পুৰুষ।