পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ দৰ্পণ। আত্মাৰ সমস্ত ভৃত্য বা সেনাৰ বিবৰণ অতি বিস্তৃত। তদপি, তাৰ অ ওভাও বুজিবৰ কাৰণে চুটিকৈ এটি দৃষ্টান্ত দিয়া যাওক, শৰীৰটো জানিবা এখন ভাঙ্গৰ ৰাজ্য, আত্মা, সেই ৰাজ্যৰ ৰা, আৰু বুদ্ধি মন্ত্ৰী; লোভ জানিবা ৰাজহ তো তহছিলদাৰ বা, খাজাঞ্চি; আৰু ক্ৰোধ তাৰ কটোৱাল বা শান্তি ৰক্ষক। অপোন ৰাজ্য সুশৃঙ্খলাৰে চলাবৰ কাৰণে, ৰজাই, সেই সকল তলতীয় বিষয়া ৰাখিবৰ সকাম হৈছে। লোভ যাক আমি তহছিলদাৰ নাম দিছো, সি অতি মিহলীয়া, আৰু অসঙ্গ প্ৰকৃতি, বহুত সময়, সি নিজৰ কৰ্তব্যৰ বাহিৰা কাম কৰি উঠে। বুদ্ধি মন্ত্ৰীৰ আদেশ অমান্য কৰে; ৰাজৰ ৰাজহ,ৰাজহুৱা কামত লগাবৰ ছলে সমূলঞ্চে আত্মসাৎ কৰি পেলায়। ক্ৰোধ, যাক আমি কটোৱালৰ লগত উপমা দিছে, সি মহা দুৰ্দান্ত, দোৰ্ঘোৰ দুৰন্ত, ভয়ানক খাল আৰু অতিশয় তেজস্বী। কটা কটি মৰ-মৰি কৰি- বলৈ, সি, বৰ ভাল পায়। ধনী পতি মহাৰাজ সকলে যেনেকৈ নিজ ৰাজ্যৰ সুচক মন্ত্ৰীৰ আলচ লৈ, লুভীয়া, তহছিলদাৰক কাণত ধৰি? 'বাটে চলায়, সঞ্জাতী মন্ত্ৰীৰ বাহিৰে কাৰো কথাত কাণ নিদিয়ে; চোৰ, ডকাইত, ৰাজদ্ৰোহী অসজ এজাক দণ্ড দিবৰ আৰু দমাই ৰাখিবৰ কাৰণে কটোৱাল পাতি দিয়ে, ইফালে আকো কটোৱাল কো, লাই নিদিয়ে। সি যেন আপোন অধিকাৰৰ বাহিৰে