পৃষ্ঠা:পাঁচনি.djvu/১৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পাঁচনি গল। -বােলে “সামাইন বস্তু ঢেকীঠোৰা এটাকে অামাক নিদিলে যেতিয়া আমাক নাে আৰু কি খাবলৈ থাকিবলৈ দিব।” মই কত বুজালে, কিমান কাকুতি কৰিলে। কলো বােলা, আপােনাসকল নেব, তেওঁ এতিয়াই আহি পাবহি, পালে ঢেকীঠোৰাহে নেলাগে অপােনা- সকলে যিশুকে খোজে তাকে দিব। আমাৰ তেওঁ আলহী নহলে ভাতকে নেখায়। অমিৰ পৰম ভাইগৰ গুণেহে আপােনালােক ওলাইছেহি, নেষাব দেওকল। অপােনা- সকল গলে, তেওঁ আহি মােকো শুদাই নেৰে। ইমান। কলাে-মেলিলাে তথাপি তেওঁলােকে মােৰ কথালৈ কাণকে নিদি উথৰামুৱা হৈ উচাট মাৰি উঠি গুচি গল । আৰু তুমি পােৱাহি বুলি ভাে-ভে কৰে লৰ হে দিলে । পাঁচনি -( মূৰে কপালে হাত দি) হৰি হৰি, ভাল কথাটো হল! হেৰ তই ঢেকীঠোটো দি নিদিলি কিয় ? মই তােক কি খং কৰিলােহেঁতেন ? ভকততকৈ মােৰ ঢেকীঠোৰাটোহে টান হল ? ঘৈণীয়েক—এৰা ময়য় এনেতো হবগৈ বুলি বৰকৈ গমিবলৈ নহল। ভাবিলাে, কিজানি তুমি খঙকে কৰা। আৰু ভাবিলাে, তুমি তাে এতিয়াই পাবাহি, পাই যি কৰা কৰিবা। কিন্তু তেওঁলােক সেই ফেৰাতে উচাট মাৰি গুচি যাব, মই নন কেনেকৈ জানি বাৰু ? পাঁচনি-হেৰ মােৰ মুৰখাতী, তই যি লাগে কিৰিলি। কি কপাল! কি মোৰ মৰিবৰ চিন হল। হাততে আলহীক পারাে PLEASE HANDLE THE B00K CAREFUL.