পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/১১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ন-বােৱাৰী। [ ৫ ] সুভদ্রা—থ থ’ আইহে—সেইবােৰ লাজ বিজৰ কথা— আমাৰ সমন্ধি হলে নাক কটা। লৰাই পিক পে- লাবলৈ বান এটিও নাই। অশুচি হলে শুবলৈ বে- লেগ পাটি এটিও লগত নাই ! লোেটা চৰিয়া গােটা দিয়েক, কঁাহি বাতি দোজোৰ মান, তঁতশাল, অর্চি, ফনি আৰু কিবাকিবি লাংখা লিখি দুডাল মানে সৈতে কাপােৰ কানিৰ সজটো আনিছে হবলা। আমিনে তালৈ কি মন কৰিছে। | ককিলী—ভাল দিছে, আৰুনাে জীৱৰীৰ লগত কি, দিব। | কচু—আইহে থৈ-দে খৈ-দে বৰকৈ নকবি । আনৰ হোৱা হলে দুসাজ দুসাজ দিলে হেতেন। আগলৈ নাই পাচলৈ নাই মাপােন এজনী ছােৱালী তাইৰ ল- গতে যদি এই, ফুকনৰ ঘৰে কৰিৰ কি ? একে ৰা- ৰেই পাঁচ জনী। ফেদেলী-আই ! ন’ছোৱালী চাবলৈ গলে হেতেন ? সুভদ্রা-কিনাে ন'ছােৱালী চাবি। মানুহ নহয় ভূত ! যা বাৰু ভিতৰ সােমায় যা হঁক। কচুখাতী-( উঠি) আহ ককিলী তয়াে অহি। (তিনিবে প্রস্থান)