পৃষ্ঠা:তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য.djvu/১৯৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে



ৰূদ্ৰসিংহ নামলই পাটত উঠিলে লাই,
সতী আইতাৰ স্মৃতি যুগমীয়া কৰি
থনালে পুখুৰি এটি যি ঠাইতে মৰে সতী।
নাম দিলে তাৰ মাতৃ-নাম অনুসৰি॥
আজিও “জয়সাগৰে” ঘোষে কীৰ্ত্তি সতীত্বৰ
“তিৰুতাৰ আত্মদান” আজিও যে কয়;
কিবা দেশী কি বিদেশী সকলোকে “জয়দ’লে”
ৰাণীৰ কীৰ্ত্তৰ আজি দিয়ে পৰিচয়॥


কোনে কয়, কৰি তপ তাহানি কালত,
(সত্য ত্ৰেতা দ্বাপৰত) তুষি দেৱতাক,
বৰ লই হইছিলে মানৱ অমৰ
ই মৰ্ত্ত্যত? যদিওবা সছা, হে পাঠক!
কলিযুগ নাই বৰ—দেৱ আশীৰ্ব্বাদ
“কীৰ্ত্তি যস্য স জীবতি” মাথোঁ জগতত॥
বহুকাল হ’ল আজি, এৰিছে কুঁৱৰী