পৃষ্ঠা:তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য.djvu/১৭৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


মহাযোগী ত্ৰিশূলীৰ অতি প্ৰিয় থান?
প্ৰকৃতিৰ লীলাভূমি তিয়াগি কৈলাশ গিৰি
এই শ্মশানত আহি কৰেহি বিশ্ৰাম?
নাজান, নিৰ্ব্বোধ! তই এইতে৷ শ্মশান সেই
দুৰ্ভগীয়া থ’লে ঘ’ত চিৰ কাললই,
প্ৰাণাধিকা প্ৰিয় পত্নী (কৰ্ম্ম-ক্ষেত্ৰে অদ্ধাঙ্গিনী)
প্ৰাণৰ প্ৰতিমা খনি ঘৰ সুদা-কই?
পৰাণতো বেচি প্ৰিয় যি আছিলে জীৱনত,
থ’লে আনি সি প্ৰতিমা এই শ্মশানত:—
নিৰানন্দ মনে যেনে বিজয়া দশমী-দিনা
স্বৰ্ণময়ী দেবী-মূত্তি নইৰ গৰ্ভত॥


   শ্মশান সোমালে, ৰাজে মানস-পটত
মানৰৰ মৃত্যু-ছবি, সি বুলি কি, মন!
ভয় পাৱ, ভয়াতুৰ? হিতেশে যে আৰু
নকৰে মৃত্যুৰ ভয়! মৃত্যু কি ভীষণ?
মৃতু নেকি ভয়ঙ্কৰ? মৃত্যুৰ কোলাত