পৃষ্ঠা:তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য.djvu/১৭০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


মই ৰজা তই প্ৰজা তই পৰাধীন
“মই মহানী, তই খুদমগনীয়া,
“স্বৰগৰ তৰামই, তই তোপাখহু,
“এনে কুৱা পাপ কথা জাত নাইকিয়া॥
“ভায়ে-ভায়ে সি ঠাইত নাই দ্বন্দ হাই,
“তিৰুতাৰ কথা শুনি নোহে ঠাই-ঠাই।
“ভায়ে-ভায়ে সি দেশত লগা গলে-নলে,
“বিলগে এঘৰ তাত নহয় অকলে॥
“প্ৰণয়িনী হেৰুৱাই নাকান্দে প্ৰেমীক
“সিঠাইত গই, থাকে হই হৰষিত:—
“নাই তাত প্ৰণয়ৰ বিহ বিচ্ছেদ,
“নকান্দে বিনাই তাত বিৰহীৰ চিত॥

১৬

   ডাইনী চকৰি ফেটী নহয় সতিনী
সিদেশত ঈৰ্ষ্যানলে নদহে পৰাণ
সতিনীৰ; যেন দুটি আপোন ভনিটী
(সহোদৰা আপোনাৰ) যেন-একে-প্ৰাণ॥

( ১৩৬ )