পৃষ্ঠা:ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জনকাব্য.pdf/২৩১

১১৮

জনকাব্য

কব খুজিছিলো, ওচৰত মানুহটো হ’ল॥
ধুনমাৰে ধুনীয়া, পকা তামোল পনীয়া,
ঘনাই তামোল খায়। আৰ্চিৰে মুখখন চায়,
ভাৱে বোলে মোৰ মান ধুনীয়াই নাই॥
ধুতীহে, লেংচেং, দহিহে নাই।
জোতাইহে কেৰেপ্ কেৰেপ্, ধনহে নাই॥
ধুন মাৰে ধুনীয়া, তুলি মাৰে খোপা।
সেইজন ধুনীয়াৰ বাঁহৰ তলত জোপা।
ধোদৰ পচলা, ধুন ছিটিকা, ধানখেৰৰ জুই॥
ধোওঁ কলী, নোধোওঁ কলী।
তেওঁ নুগুচে গাৰ মলি॥
ধনৰ যহত। খাইছো দেৱা-কৰকৰা,
শুইছোঁঁ ফলীয়া তুঁহত।
ধান হ’ল চাউল হ'ল, হ’ল মৰমিয়াল পো।
ঢাৰি নাই, পাটী নাই, কিহত শোৱ শো॥
ধান বৈ থৈছো এলেঙী দত।
চুৰকৈ খাইছোঁ তাৰে যহত॥
ধৰিবা, নেৰিবা। এৰিলেই মৰিবা॥
ধৰুৱাৰ বন্ধা-চটা। মৰাৰ কন্দা কটা।৷
ধন, জন, মন। শত্ৰু তিনিজন॥
ধন, জন, সম্পদ। এই তিনি মহা আপদ॥
ধন, জন, সম্বল। সি নাথাকে অৱিৰল॥
ধন দি মনাইৰ ক'ত আকাল॥ ধনেই ধৰ্মৰ ফল॥
ধনৱন্ত লোকৰ সিজে সৱ কৰ্ম।
দিব থব পাৰিলে শত্ৰুয়েও বুজে মৰ্ম॥
ধৰমৰ বান্ধিলোঁ দ'ল। হেৰোষাই তললৈ গ'ল॥
ধনৱন্তৰ সদায় ৰঙ। নিধনীৰ সদায় খঙ॥
ধিনিকি ধিন্দাও দাও৷ ধন দি বন্ধা সোমাওঁ॥
ধাৰ কৰি খাওঁ। ধৰুৱাই নিলে আগে আগে যাওঁ॥
ধানেই সাৰ নে ধনেই সাৰ।
ধান নহলে মৰণে সাৰ।