পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৭৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


আনলিনী বহুভাৱে ইটিয়ে সিটিৰ হাত ধৰি, আলাপিছাঁ চেনেহেৰে মনপ্রাণ ভৰি; যত গুপতৰ কথা বাজ উলিয়াই, ইটিয়ে সিটিক কোৱাঁ হিয়া উদঙাই; দেখি যেন একে হেন, একে ভাই ভাই, একে ভাৱ, একে ৰাৱ, ভিন-পৰৰা নাই। একে মন, একে বন, একে ভেদ পাই, একে জৰি কে (উ)-ৱে ধৰি আছাঁ যােত খাই। কিন্তু হায়! দেখা যায়, এই যত বােৰ কালে আহি ঢাহিমহি পেলাবহি ওৰ। সেই মিল, খিলখিল,হাঁহি খিকিন্দালি, হালিজলি, টালিভুলি আৰ, টকচালি; কোমলালি, সবলালি, মিতিৰালি গুচি, চতুলি, কপটালি হ'ব খোঁচা-খচি! ভাই ভাই ঠাই ঠাই হবা ভিন ভিন; মৰমৰ ধৰমৰ নেথাকিব চিন। উলাহৰ উছাহৰ যত আলােচনা। সিও পিনে, দিনে দিনে হ'বা ‘দিনকণা'। গুণা-গথা যত কথা পাতিছাঁ যে পাঙ কাল-নৈয়ে একে ধৌৱে কৰিবহি সাঙ! যেই ধৰা সুখে-ভবা দেখাঁ, আজি-দিন, বেজাৰৰ হ’ব ঘৰ, পাবী নিতে চিন। তেনেহ'লে এনে মিলে আছে কিনাে কাম, যি মিল, শেহান্তৰ এয়ে পৰিণাম?