পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৫৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জান-মালিনী নিজ কৰমৰ দোষ ভবা-গুণা কৰি, একে খনি পাটীতেহে থাকিবিহি পৰি। সংসাৰৰ হাই দ্বন্দ, কিম্বা খোঁচাখুচি, সকলােৰে অন্তৰৰ সমলঞ্চে গুচি, নিজৰেহে ভাবনাত নিজে কোঁচ-খাই, চিঞৰিবি–“ত্রাহি! ত্রাহি! আব, হায়! হায়! “তেন্তে কিয় মিছাতেই কপটালি কৰি, চলাইছ দিনে দিনে সি জীৱন ঘড়ী: জানিছ যে ভাৰস্তব সেই বাৰী, ঘব, নােহে নােহে যুগমীয়া,-মাথোঁ দুদিনৰ। জানিছ তাে, খিলঞ্জীয়া নােহে ধৰাখন; তথাপি যে এনে দবে মেলি দিছ মন? এই কথা মনে মনে জানিবি থিৰাং- প্রভু দিহা বিলাকৰ নাই টাংবাং, যেবে সুখ-দুখ আছে,-আছে বাতি-দিন; তহ’তে যে আছগই আলহীহে তাত, হাটবৱা বাপে মাথোঁ বেহাবলৈ হাট! তৰিবলৈ ইপৰীত,-ঘটিবলৈ বিত, দুদিনৰ নিমিত্তেহে আছ পথিবীত! এতেকে, হে! জগতৰ আধা-মৰী নৰ! (নিতে ভয় মনলই আনি মৰণৰ,)। অকথাতে নকটাবি,-নিনিয়াবি জীণ, বহমলী জীৱনৰ সেই কেই দিন। নিজ বেহা-বেপাৰত দে দে মন-প্রাণ; কোনাে লীলা-ওমলাত নকৰিবি কাণ।