পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী সেই খলকনি উঠি বায়, বােকোচাত, ছাটি মাৰি টিকা, ধােন্দ হাবি, লকচাত। তােলে এটি হিয়া-ফটা ঊমি ও হাই, প্রতিধনি জাগি উঠি কান্দে—হায়! হায়! জ’কা পতি দুটি এটি ‘আশা' হালিজুলি, বিনাইছে বিতল্টিছে কত কিযে বলি, “হেৰ! দৰকপলীয়া নিছলীয়া নৰ!-- নিজে মই-মতলীয়া, নিজে মই-বব! আজীৱনে ধৰি মােৰ, আলপৰিচান, পালি-পহি এবে হায়! কৰ আওকাণ! হায়! কিয় একে-চাবে ঠে, ছিঙ্গি মােক, দলনিত-পােনা-মেলি দিছ অত শােক ? নিলমে আছোঁ মই, থানিকা যে নাই; কোনে আজি বক্ষে মােক?-হায়! হায়! হায়!” এনি-তেনি দেখোঁ মানে যত মৰা শৱ, পৰি আছে নিশৱদে নাই কোনাে বর। কি যে ভয়ানক ভাৱে দাঁত নিকটাই, হাঁহি হাঁহি আছে, যেন ভাবি চাই চাই- পথিবীৰ গতি-মতি লাহ-বিলাহক;- আৰ, এই মতলীয়া জীয়া মানুহক। চিয়াৰেৰে কয় যেন,—“হে! মানহত! এয়ে শেহ-দশা, চা-হি, ত, কপালত! আজি হায়! ফৰিছ যে ধপচালি মাৰি দুদিনীয়া পৃথিবীত মৰে-ভৰি কাঢ়ি,