পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


  • [ ১৮ }

আচলতে তেতিয়াৰে পৰা আজিলৈকে কেৱে আৰ, তেওঁক কৰবাত লগ পাইছো তিনিওৱে তেওঁলৈ বাট নেচাই অতি হেপাহেৰে ততাতৈয়াকৈ সেই বজাৰৰ গলালােপৰ কাষ চাপিলোঁগৈ। সােমাব খুজিছোঁ, দেখোঁ—মানুহ গােটাচেৰেকে আগ ভেটি ভেটি ধৰে। শেহান্তৰত ককাইদেৱ আৰু চাইফুদ্দিনে সিহতৰে সৈতে বগিয়াবগিকৈ যেনিয়ে যেনিয়ে এফেৰি সেৰেঙা পালে সেই সেই পিনে পােট-পােট কৰে সৰকি পৰিল; কিন্তু মই হলে ভেবা লাগি চাই থাকিলোঁ; প্রাণ টাকি চেষ্টা কৰিও কোনাে মতে ভিৰ ঠেলি মেলাৰ ভিতৰ সােমাব নােৱাৰিলোঁ। খঙ, বেজাৰ আৰ, লাজত মােৰ সেই লৰা কালৰ কুমলীয়া হিয়া খনি ভাগিছিগি টেপাটেপ হৈ পানীৰপে চকুৱেদি বাজ ওলাল। তাৰ সােততে বুকু পেট সকলাে বৰি জৰলি জপৰি হলো। অর্থাৎ মঠ কথা হৈছে, ওপৰত উকিওৱা তিনি লাঠৱাই মােক ভােদা যেন দেখি জোকাই জোকাই পেঙেলিয়াই পেঙেলিয়াই শেহান্তৰত কন্দুৱাই পেলালেগৈ। মই উচুপি উচুপি ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দিলো; শেহত দুখােজ মান পিছলৈ হহ কি আহি সকলমে এঠাইত ডবক মাৰি থিয়ৈ থাকি অতৰৰে পৰা আমনজিমনকৈ মেলাৰ ৰেহৰপ লীলা’মলা চাই মন পাতলিয়াবলৈ ধৰিলোঁ। কি কৰিম? তাত বাজেতাে আৰ, আন উপায় নাছিল। পটুৱাই সকলে আজি মােক এনে দৰে চেৰ পৰা দেখি কপালৰ গাঁঠি থােপাকৈ মনে মনে চাগৈ নথৈ শপিছে। কিন্তু ভৈয়াইহত সেই দোষ মােৰ নে? সেই দোষ মােব নহয়। মােৰ আই বােপাই দুগৰাকীৰৰ নহয়; মােৰ ভাই ককাই কেজনবাে নহয়। সি মােৰ গেমােলিৰ দোষ-সি মােৰ মুবখালিৰ দোষ-সি মােৰ এই পােৰা কপালৰ দোষ। | যাওক। আমনজিমনকৈ অতৰৰে পৰা মেলাৰ আওভাও চাই আছোঁ; অলপ পাছতে দেখিলোঁ—আমাৰ সমনীয়া এটি লৰাই মেলাৰ মাজৰ পৰা মিচিকিয়াই মিচিকিয়াই ওলাই আহি মােৰ ওচৰ চাপিল। তেওঁ অতি মৰমেৰে চেচনি-হাত ফুৰাই মােক নানা কথা বজালে, আৰু আগৰ দুখ বেজাৰ পাহৰি যাবলৈ গােহাৰি কৰিলে। মইও তেনে এজন মৰমিয়াল বন্ধুৰ লগ পাই সকলাে পাহৰি পেলালোঁ। দুইৰে মন দুইবাে লগত মিলিল; গতিকে মেলাৰ মাজলৈ নগৈও বাহিৰৰে পৰা ভিতৰত থকাতকৈও বঢ়া সুখভােগ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। দেখিছোঁ—মেলা খনি এনে নাে আটোমটোকাৰিকৈ পতা হৈছে যে, কোনােবা | পিনে কেনিবা বেমেজালি হ'ল বুলি কেৱে দায়কে ধৰিব নােৱাৰে। কোটিয়ে কোটিয়ে অৰ্বদে অদে পােহৰ। ভাগে ভাগে ভিনে ভিনে বেলেগ বেলেগ বস্তু; কাৰৰ সৈতে কাৰৰ একশাে মিল নাই। এবিধ বেহানিৰ লগত আন এবিধৰ লেটিপেটি নাই;চামে চামে বানে বানে সুকীয়া বস্তু। যেনি ৰােজৰ