পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/২৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্বিতীয় তাঙৰণ প্ৰথম ভাঙবণ ছপাওঁতে কিছু কিছু বৰ্ণাশধি দোষ সোমাইছিল। এই বাৰ লৰালৰিকৈ যতদৰ সম্ভব শুধৰাই দিয়া গল। আৰ, পাঠ্য-পুথিত থাকিব লগীয়া যি দ, আষাৰ কথা আছিল তাকো চাইচিতি সলাই দিয়া হল। আশা কৰোঁ যেন আগলৈ পথি-বচা কমিটিৰ মেঘৰ সকলে এই নিমাখিতৰ ফালে এফেৰি সদষ্টি ৰাখে।। গ্ৰথকাৰ। তৃতীয় তাঙৰণ | দ্বিতীয় তাঙৰণ ছপাওঁতে প্ৰফ চোৱাৰ ভাৰ ছপাখানাৰ গৰাকী আৰু কেইজন মান ছাতৰৰ হাতত দি থৈ অহাত ভালেমান বৰ্ণাশুদ্ধি দোষ থাকি গৈছিল, সেইবাবে সান্যাল কো-পানিৰে সৈতে অনেক লেখালেখি কবি এখনকৈ সুকীয়া শুধৰণি পাত কিতাপটিৰে পাত লগাই দিব লগাত পৰিছিল। এই বাৰ যাতে সেই বিলাক দোষ নঘটে তাৰ বাবে উক্ত কোম্প-যে বিশেষকৈ যত্ন লবলৈ গ্ৰন্থকাৰ। চতুৰ্থ তাঙৰণ কলিকতাত প্ৰফ চাওঁতাৰ অভাবত তাঙৰণতো কিছ, বৰ্ণাশদ্ধি দোস থাকি গৈছিল। সেইবাবে এই বাব আমাৰ থলব নতুন ‘অসমীয়া' ভাইটিৰ ন-কৈ পতা নতুন ‘ছাপাখানা খনিতে খালি পতৰ খুজিছিলো; কিন্তু শেহত ভাইটিয়ে ‘আখৰ যোতোৰা কাৰবাৰ নাটনি' বুলি মন দিগত, উপায় নাপাই আকৌ সেই কলকতা সানা ভাৰাহ’ব পাছ ধৰৰ গাত পৰিল। হেনজানি কিছু, কিছ; ভুল-ভ্ৰান্তিৰ ভয় এই বাবো খাবি। পা সকলে পঢ়োঁতে যেন দয়া কবি নিজগুণে পেনাই দিয়ে। গ্ৰথকাৰ। পঞ্চম তাঙৰণ। কলিকতীয়া ছপখানাত ছপালে প্ৰফেচাওঁতাব অভাবত সদায় হীনডেঢ়িৰ হাত সাৰিব নোৱাৰাত পবে দেখি এইবাৰ তিনচুকিয়াৰ শ্ৰীলক্ষেশ্বৰ কানুনগৰ