পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/৬১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৫১
জয়মতী।

পদ্মা।—কিনো কওঁ।
 দেখিছাঁ বৰুৱাদেৱ, কি কৰোঁ উপায়।

বৰুৱা।— কি দিম উপায়।
 দিব পাৰোঁ প্ৰাণ মোৰ, হলে উপকাৰ।
 কিন্তু হাঁয়, অনুৰোধ নোৱাৰোঁ ৰাখিব; —
 এনুৱা কৰ্ত্তব্য মোৰ।

আহিনী।— নাজানে অপৰে কেৱেঁ।

বৰুৱা।— নকবাঁ সি কথা।
 প্ৰাণৰ মমতা ৰাখি হোৱা নাই মই,
 অটল ইৰূপ। হব মোৰ প্ৰাণদণ্ড,
 নাই তাৰ ভয়; কিন্তু সদা লাগে ভয়
 কৰ্তব্য পাহৰোঁ বুলি।

পদ্মা।— নিলগে এবাৰ দেখা?

বৰুৱা।— নধৰৰিবাঁ টানি।
 বিদৰিছে হিয়া মোৰ, পাষাণ যদিও,
 মহাসতী পীড়নত। পমিছে হৃদয়,
 অবুজন বালকৰ দেখি শোক-দুখ!
 নাভাবিবাঁ ৰখা নাই তৱ অনুৰোধ,
 প্ৰাণৰ মমতা ৰাখি।

পদ্মা।— কুশল বাতৰি তেনে দিয়াঁ তুমিয়েই।

বৰুৱা।— সখী তৱ বন্দী এবে।
 নোপোৱাঁ বাতৰি, নোপোৱাঁ সন্ধান একো
 ৰাজ-আজ্ঞা বিনে।