পৃষ্ঠা:চিন্তা-তৰঙ্গ.djvu/৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


চিন্তা-তৰঙ্গ।

পাতিছিল ৰুক্মিণীৰ বিবাহ যিদিনা। আছিল নে পৰ্বতীয়া জাতি সেই দিনা ? নাচিছিল নে সেই দিনা মিৰি জাতি বালা সৌ যে শােভে শাৰী শাৰী বন ফুল মালা। সেন্দুৰী টেমাটি যেন মুখ উজলি। ঘনকৈ নাচিছে যেনে গগন বিজুলি। দেখােৱাহে আইটী হাঁহি এটিবাৰ লভােক মােৰ মনে মুক্তি দুখৰ চিন্তাৰ। নির্দোষী হাহিৰে হহা দেখি বদনত ভাবি এই কথা মােৰ পৰিল মনত । বিহুৰ ধেমালিয়ে বছৰৰ পিছে, সকলো মনত হয়, হৰষ ধৰিছে, ভয় হয় সতীৰ বা কৰে মতিভ্রম বিহুৰ গীতবােৰ বৰ নিলাজ অভং। নিলাজ গীতৰ ঠাই গাই বীৰ গীত উচতাই অসমক কৰা উছাহিত। শুনােৱা বীবৰ গীত উদগাই বল বাঢ়ে যেন অভাগাৰ মনে আশা বল। সৌজনী আইটী যে কেতেকী চৰাইটি, বিজুলীৰ পােহেৰেৰে হাঁহিছে হাঁহিটি, দেৱতাৰ কন্যা নতু ৰুক্মিণীৰ ভণী ঘনে চোৱা অভাগালৈ কিয় চন্দ্রাননী?