পৃষ্ঠা:চিন্তা-তৰঙ্গ.djvu/১২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


চিন্তা-তৰঙ্গ . যজ্ঞ অন্তে শঙ্খ-ধ্বনি হলহি যেতিয়া। মহর্ষিসকলে কৰি কৌতূহল মনে, আহিছিল তেতিয়াই হৰিণ হৰিণী লগত পােৱালী লৈ ৰং কৰি মনে। নাছিল তেতিয়া তাত হিংসা বিভীষিকা জিতেন্দ্রিয় ঋষি যত পৰম তাপস, সিংহ বাঘ ভালুকেও সাত্ত্বিক গুণেৰে মানিছিল তাত আহি অতিকৈ বশ। ধৰ্ম্মে যাৰ সনাতন পাইছিল নাম, মানুহত দেৱতা কৰাৰ হে কাৰণ ; তেনে আর্য ঋষি মুনি আজি কলৈ গ'ল কাল আজি কৰিলে ভাৰত পৰপদতল। হৃদয়বিদাৰী এনে বিলাপৰ কথা | যেতিয়া শুনিলো ৰিণি কৰুণ সুৰৰ মুৰ তুলি চাৰিপিনে চাবলৈ ধৰিলে। জানিলে ই কথা যিনি কাঞ্চণ শৃঙ্গৰ। ঘূৰাই এতিয়া মুখ ধৱালৈ চালো, কোৱা হেৰা গিৰিৰাজ শুনে বাৰু কথা আছিল নে আৰ্য এটি জাতি ভাৰতত ? গুচোক মনৰ মােৰ সন্দেহৰ ব্যথা।

  • কাঞ্চণ শৃঙ্গ গিৰি।