পৃষ্ঠা:চিন্তা-কলি.djvu/১০৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৯
চিন্তা-কলি

কিন্তু আইতকৈ দেউতাৰ খং চাৰ হল। মই কথাটো কবলৈ হে পালোঁ, তেখেতে মােক আগৰপৰা ডবিয়াই খেদি দিলে। এইদৰে সিবিলাক কোনাে জনৰ ওচৰত মুখ নাপাই সেই দিনাৰেপৰা ওজাদেওৰ মাৰ কিল সহি থাকিবলৈ ধৰিলোঁ। লুকাই থকা জনৰো স্বভাৱটো মােৰ মানত তেনে যেন লাগিল। তেওঁ লােভ-মােহবিলাকক হাতত এছাৰি দি মােৰ ওপৰত ওজাদেও মেলি দিছিল হবলা। সিহঁতে কিলাই মােক তাও কৰিলেও তেওঁ ৰাম হৰি একো নামাতিছিল, গােচৰ দিলেও কাণ নকৰিছিল। লৰা হৈ নুপজিলে এনেবিলাক নিমৰমিয়াল ওজাদেওৰ হাতত পৰিব নালাগিল- হেঁতেন। হে আচল জনা এই শান্তি-পৰ্ব্বৰ যেন ওৰ নপৰে, মােৰ জীৱনৰ ওৰেই যেন ইয়াৰ ওৰ হয়, আকৌ যেন লােভ- মােহৰ ঢৌ ধুমুহাত পৰিব নালাগে। এই চুটি জীৱনত দীঘল যাতনা যুগুত নহয়।