পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৮৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


বিদ্যাধৰ বৰ কাকতীৰ ফাকুৱ৷৷ সোমধৰ বৰ কাকতী এজন প্ৰসিদ্ধ মানুহ আছিল। তেও’ক উপাসা নকৰেীতা নগৰত কেও নাছিল। তেও' ছকুনি বস্থৰ মৌজদাৰী বিষয় কৰি বহুত ধন সম্পত্তিৰ অধিকাৰী হৈছিল। বকৰ্ম্মতো তেওঁৰ অচলা মতি আছিল। ফাকুৱা, জন্মাষ্টমী, ৰাস আদি কৰি পূজা পার্বণ তেওঁ এটাও বাকী নাৰাখিছিল। তদুপৰি বছৰে । বছৰে ৰৈ । বৈ যোৱাকৈ একোটা বৰসবাহ দিছিল, শেষ কালত তেও’ৰ অৱস্থা অলপ বেয়! হৈছিল, সাঁচ, কিছু সেই বুলি বছেৰেকীয়া ক্ৰিয়াকৰ্ম এটিও এৰা নাছিল । বৰকাকতী এভিয়া নাই। তেও ঢকাবৰ আজি ভিনি বছৰ হল। তেওৰ পুতেক বিষ্ঠ্যাধৰ বৰকাকতীও বাপেকৰ নিচিনা ক্রিয়াবান লোক, বছৰে বছৰে বাপেকৰ নিচিনা ফাকুৱ৷ কৰে, বৰসবাহ দিয়ে। বুঢ়াকাকতীৰ হাত অলপ টান আাছিল, কিন্তু পুতেক তেনে নহয়। এও ফাকুৱাত আৰু সবাহত মেলাহাতে খৰচ কৰে, সেই দেখি চুবুৰীয়াৰ মানত এও এজন ঈশ্বৰ । বিভাঃৰ বৰকাকতীৰ কোনো বিষয় নাছিল। ৰাপেক । মৰিলত বাপেকৰ মৌজাখন লবলৈ বৰ চাহাৰৰ ওচৰত দৰখাস্ত দিছিল, কিন্তু চাহাৰে সোঁজাখন নিদিলে। এতিয়া বাপেকৰ বি সাই সম্পত্তি জাছে তাকে চলাই এণ্ড প্ৰবৰ্ত্তন ফাৰে।