পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৩০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ২২ 1 ভ মোৰ আলোচনাৰ বিষয়টি যেনে লাগতিয়াল তেনে দীঘল । কিন্তু তাৰ সৰহভাগ কথ। সিবাৰেই কোৱা হৈছে। অসমীয়া । মাইকীয়ে কি আলাপ কৰে, কি মেল কৰে, আৰু কি কাম কৰে এটাইবিলাক বিশেষকৈ বৰ্ণোৱা হৈছে। তেওঁলোকৰ বান্ধন-বাঢ়নৰ নিয়ম কেনে তাকো কোৱা হৈছে, আৰু শেষত তেওঁলোকৰ হাতৰ চিৰা পিঠা পায়স আদি মিষ্টান্ন খুরাই আপোনালোকক বিদায় দিয়া হৈছিল । ( চাপৰি ) এতেকে । আমাৰ তিৰোতাই কি প্ৰণালীত আলাপ কৰে ; আৰু তে৷৪ - লোক ৰান্ধনবাঢ়নত, বা পিঠা পৰমান্ন কৰাত কি মান চতুৰ তাৰ ভালকৈ সম্ভেদ পাইছে (চাপৰি ) ইয়াৰ বাজে মোৰ আৰু যি বক্তব্য আছে তাক আজি সংক্ষেপে নিবেদন কৰি বিষয়টি সামৰিবৰ মনস্থ কৰিছে। আপোনালোকে অৱশ্যে জানে যে আন সভ্য দেশৰ আন । তিৰোতা বিলাকে লিখা পঢ়া শিকে, কিছুমানে বিশ্ববিদ্যালয় জয় কৰি বি, এ, এম এৰ ধ্বজা উৰায়, সভা সমিতিত উপস্থিত হৈ সাৰুৱা বকৃতা কৰে, গধুৰ পুথি লিখে, আৰু কিছুমানে বাতৰি কাকতো চলায় । কিন্তু আমাৰ দেশত তেনে কথা ন ভূত ন শ্রত ; হোলোঙ্গাৰে কাণ খজুৱাৰ নিচিন। অস্তৃত। আমাৰ তিৰোতাৰ সৰহ ভাগৰেই কখৰ লগত চিনাকি নাই । কিন্তু সেই বুলি তেওঁ বন্ধুত৷ কৰাত নিচেই অপৈণত বুলি নাভাবিব । এখন দন্দ লগাই দিলে তেওঁৰ মুখৰ পৰ; সুমধুৰ বাক্যৰ লালী’ নিছিগা হয় । দন্দত তেওৰ ভাস্কৰ লালীত্য আৰু’ শব্দৰ মাধুৰ্য্য দেখিলে কালিদাসেও বিস্ময় মানে, তদুপ