পৃষ্ঠা:কাৰেঙৰ লিগিৰী.djvu/৮৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৮৫
কাৰেঙৰ লিগিৰী


অনঙ্গ—কি হল কথাবোৰ কচোন?

শেৱালি—ৰাজমাও দেউতাই মোক চাওডাঙৰ হাতত কাটিবলৈ পঠি- য়াই দিছিল। ( মনে মনে থাকে )

অনঙ্গ—পিছে।

শেৱালি—পিছে সিহঁতে ইয়াতে এৰি থৈ গল।

অনঙ্গ—অ’ সেইকাৰণে আকৌ তোক ৰজাৰ মানুহে বিচাৰি আহিছে। তোক কিয় এনেকৈ পঠাই দিলে? ( অনঙ্গ কিছুপৰ মনে মনে থাকে ) কিয়? ( শেৱালিয়ে নেমাতে ) কচোন? ( শেৱালিয়ে নেমাতে। )

শেৱালি—আপোনাৰ সতে কুঁৱৰীক পঠাই দিয়া আৰু কুঁৱৰীয়ে বিহ চেলেকি মৰাৰ পাছৰপৰা—( নীৰব হয় )

অনঙ্গ—কি হল।

শেৱালি—কাৰেঙৰ আটাইবোৰ মানুহে মোৰে কোঁৱৰৰে নানা কথা উলিয়ালে তাতে ৰাজমাৱৰ—

অনঙ্গ—( শেৱালিৰ মনৰ ভাব আৰু অভিব্যক্তি ভালকৈ নিৰীক্ষণ কৰি ) কছোন শেৱালি সঁচা কথা, ঈশ্বৰক সাক্ষীকৈ সেইবোৰ সঁচানে?

শেৱালি—( একে উশাহে অনঙ্গৰ চকুৱে চকুৱে চাই ) তেনেই মিছা।

অনঙ্গ—( তাইৰ মুখৰ ভাব আৰু কথাৰ গঢ় দেখি তাইক সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস কৰি ) তেন্তে সুন্দৰে একো হকা বধা কৰা নাইনে? তোক এনে কেই পঠোৱা সুন্দৰে নাজানেনে?

শেৱালি—মই কব নোৱাৰো।

অনঙ্গ—অলপ আগতে গীত তয়ে গাইছিলি নে?

শেৱালি—( নেমাতে )

অনঙ্গ—সুন্দৰলৈ তোৰ বৰ মৰম নেকি?

[ শেৱালিয়ে উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰে এনেতে হুৰমুৰ কৰি ]