পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৭৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৬৪ কদম-কলি। কৰি, পিন্ধি বস্তু হওঁ সমাহিত। বিবস্ত্ৰ শৰীৰ ঢাকি, চৰে। ঝাপ্টে লজ্জা নিবাৰণ! f সকলোৱে লৰালৰিকৈ পানীৰ পৰা উঠি, যেয়ে , অগিতে যাৰ বাপেকে পালে, বাছি। লবলৈ সময় নাপাই তাকে পিন্ধিলে। শৰ্মিষ্ঠাই নাজানি দেৱযানিৰ কাপোৰ পিন্ধিলে।] দেৱযানী—হঁয়ে শৰ্মিষ্ঠা, বৃষপৰ্বাৰ জীয়াৰী! কোনটো সাহেৰে তই পিন্ধিলি কাপোৰ মোৰ? শুক্ৰচাৰ্য কন্যা মই। তোৰ মই গুৰুৰ নন্দিনী; শিল: তই মোৰ। নকৰি সঙ্কোচ, পিন্ধিলি বসন মোৰ? অসুৰৰ জীয়ৰীৰ স্পৰ্থী দেখি মই মানো আচৰিত! যেন দেৱযানী সমনীয়া তাইৰ! ফুৰে একেলগে দেখি তই পাহৰিলি হব নিজা ঠাই? আশৈ পাই জপ দিলি দেখো গললৈকে মোৰ? নাই দেখ, নাই শুনা এনে অত্যাচাৰ, অগোচৰ সপোনৰ মোৰ। জান নে কি হঁ, এই অত্যাচাৰৰ ফলত, শ্ৰেয়েলাভ কদাপি নহয় তে:ৰ? কিহৰ বাৰত তুমি কৰিছা ইমান খং হেৰা দেৱযানী? ভীমটোকা ভয় লগা : গপ, দেখুৱাইছা কিহৰ নিমিত্তে?