পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি মিহি মউ মাত, বিয়াধৰ পেঁপা, | ৰাখে কৰি মাথে। ভোল। সুগোল সুঠাম সুবলি বলিত | বাহু গুতা উৰু কৰ, সকলোবিলাক চোকা চাকা অস্ত্ৰ, শণাইত সুতীক্ষ্ণ শৰ। নেলাগে সুন্দৰী মন প্ৰাণহাৰী, দিয়া মোক এনে হিয়া, য হিয়াত মজি মোৰ এই প্ৰাণ হৈ যায় নাইকিয়া। দিয়া এনে প্ৰেম যি প্ৰেমে বেলেগে আশিক-ৰে। প্ৰণয়-মদিৰা দিয়া এনে মোক, অনামিকা(চুমু) বড়া (talk)-চিৰল ৰাগি মেৰে। এনে চুমা লাগে, যি চুমাই দুখন নিভাজ হিয়াক জোৰে; চকু যেন দুই মুকলি দুৱাৰ, | প্ৰেমৰ ভৰাল-ঘৰে। কথা নহয় প্ৰেমমুৰুলীৰ মাত, কপটত আৰু নাই; মৰমে মৰমে মৰম-নিগড়, | বান্ধোন বেলে মিছাই। নিদিৰ নিদিবা সুন্দৰ প্ৰতিমা এr.