পৃষ্ঠা:অসমৰ বুৰঞ্জী গোহাঞি বৰুৱা.djvu/৫৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
স্বৰ্গদেৱ চুইং ৰা অৰ্গনাৰায়ণ


ইবিলাকক একে ঠাইতে থলে আকৌ মূৰ জোকাৰি উঠিব পাৰে; সেই কাৰণে সিমানতে তেওঁ সেই আশংকাৰ বীজ মাৰি পেলালে। ইয়াৰ পাচত, অৰ্গদেৱে চুটিয়া ৰজাৰ লো- আইবিলাকক পাকৰিৰিত আৰু ভৈৰৰীৰ পূৰে বিশ্বনাথৰ ওচৰত (১) আতৰাই পাতি, শদিয়াত তিনিটা হাতী আৰু তিনি হাজাৰ মানুহৰে সৈতে মুখ চেনমুন বৰগোহাঞিৰু “শদিয়াখোৱা গোহাঞি* খিতাপেৰে এতিনিধি-বিষ পাতে। তেতিয়াৰপৰা সেই নামেৰে এজন শাসনকৰ্তা শদিয়াত নিগাজীকৈ ৰখাৰ নিয়ম প্ৰচলিত  ৩। মহৰ লোণ পুং অধিকাৰ-চুটিয়া ৰজাৰ দেশ আক্ৰমণ কৰাৰ পাচত, নগাহঁতে খামজাং, বৰকলা, তাবলুং আদি ঠাইত সোমাই আকৌ ৰিহে উপস্থিত কৰে। স্বৰ্গদেৱ চুহলে এটা অভিযান পঠিয়াই সিহঁতক যুদ্ধত ঘটাই এইবাৰ মহৰ লোশ-পু দখল কৰিলে। |  ৪। : ১৫২৪ চনত ছেগ বুজি বৰদেউনিয়াৰ গাৱত সোমাই নৰা ৰজাই ৰ দিয়েহি। ৰণত নৰা-ৰজা ঘাটিত বাংখামডেং নামেৰে নিজৰ ভনীয়েকক মাহোম বজালৈ বিয়া দি তেওঁ স্বৰ্গদেৱৰে সৈতে মনোৰা মিটমাট কৰিলে।  ৫। মুছলমানৰ ৫ম আক্ৰমণ বা কলিয়াবৰ :- ১০২৫ চনত চাপ বৰউজিৰৰ আক্ৰমণ পৰেহি, তেওঁ ৰণত ঘাটি একুৰি বৰ-হিলৈ এৰি পলাল (২)। আকৌ, ঐ: ১৫২৭ চনত পাঠান তুৰ্বক অসমণে আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহে। সেই সময়ত স্বৰ্গদেৱ চুমুঙ্গে আন আন যুদ্ধত লাগি থকাৰ কাৰণে, সেই ফালে বৰকৈ শন- কাণ দিব নোৱাৰাত, মুছলমানে সেই যাত্ৰাত নিৰ্বিবাদে কলিয়াবৰলৈকে অসময়েশ জয় কৰি যায়হি। কলিয়াবৰত আহোম ৰজাৰ সেনাৰ লগত তেওঁলোকৰ এখন ৰণ লাগিছিল। সেই খেপত আহোম ৰজাৰ ফালৰ খুনলং খাপেং বুঢ়াগোহাঞি আৰু ফাচেঙ বৰগোহাঞি (৩) প্ৰমুখ্যে খন হেনে সৈতে জন সেনাপতি ৰত পৰিল। পিচে, ত্যাচাং বুঢ়াগোহাঞি আৰু কিলিখো গোহাঞি এই ইনক নতুনকৈ সেনাপতি পাতি পুনৰ ৰণলৈ পঠোৱা হয় ইবিলাকে বৰ আদেশ অমা কৰি, গোপনে শত্ৰুপক্ষৰে সৈতে মিত্ৰতা কৰিব খোজাভ, দুয়োৰে ভাদি, নাতিপুৰ বুঢ়াগোহাঞি আৰু অখা বৰগোহাঞি এই দুজনক নতুনকৈ আৰীয়া পত হয়। সিফালে সেই ছেগতে তুৰ্ব্বক ৰণত জিকি নিজৰ দেশলৈ উলটিল।

| (১) সেই গা এতিয়া এবং জিলাৰ তিত। চুটিয়া আভিৰ নামেৰেই এতিয়া তাৰ নাম চুমা বা - (২) মিল-দেনাইশ * ২১ টা। (৩) কাচ গোয়কি যণলৈ আহোতে গাত (কাচ গেঞ্চি ও স্যা মূল গাজ) কাপোষ জিলে। গাভৰুএ বলে চিন সামা ছৈ, কাপোৰ লি দেয়। কালো লশ ওশা-নিশাৰাতি পাক নেব, পানি নি, তা না পান। এ নৌকাতে কাপোৰ ওলাই পোৰ আৰু নিয়মে বণলৈ। কে পায়ে, মালৈ যাওঁতে পিৰিলৈ নাপালে। গায়ে যত যাধিতে যা ব। ” -