পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তুত ৰামায়ণ । ৭৫ একো সিদ্ধি দিবে নপাৰয় জানা সাৰ । পৃজ। খাই থাকে কৰি লোকত প্ৰচাৰ ; ৩১৩ হংস ছাগ মহিষৰ তেজ যত পাই । খাহান্তে খাহাতে তাঁৰো তৃষ্ণা বাঢ়ি যাই । পূজা খাইবে নপাইলে তাহাতো ৰোষ চড়ে । নানা ব্যাধি বিপদ সিন্ধু ত সিতো পড়ে । ৩১৪ এতেকেসে তোক মই বোলে দয়৷ তৰে । যদি ব্যৰ্থ৷ অছে চল জ তল নগৰে । যদি বহু দূৰ পথ যাইবাক লাগয় । প্রয়াস বাহুল্যে ফল বাহুল্য হোৱয় । ৩১৫ তথাতে পুছিলে পাইবি যথা আছে দেবী। পাইবি মনোৰথ তাঙ্ক শুদ্ধ ভাৱে সেবি । ৰহস্য কৰিয়া ইথানৰ প্ৰজাচয় । অয়াবাত কৰি আছে নজানস তয় । ৩১৬ শুনি মাৰুতিৰ হৈ ল হৰিষ মনত । অতল নগৰে যাই ভৈল উপগত । পৰম মোহিনী কন্যা ৰূপে বিতোপন । ভৈলন্ত মাৰুতি বেশগ্য। নাৰী ৰঙ্গ মন ।৩১৭ হাস লাসে মোহি ফুৰে পুৰুষৰ মন । এক গৃহস্থৰ ঘৰে ভৈল উপসন ।