পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/২৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২ 8 অযুত ৰামায়ণ । সেহি সময়ত, দৈব বিপাকত এক ধোবা দুটশ্বতি । ভাৰ্য্যাক বোলয়, আজি ৰাত্ৰি তই, আছিলি কৈত অসতী । অবতী ভাষাত কিসৰ সঞ্জাত, নকৰে। তে'ত বিশ্বাস । তোক সম্বৰিয়া ন ৰকে পড়িবো কুলকে। কৰিবো নাশ ॥৮৯ ধুবু ।ী বে. য়, যেন শুদ্ধতই ভালে জামে মই তোক । মোক সম্বৰিলে, নৰকে পৰিবি, হৰুয়াইবি কাণ নাক । নটতে৷ জাগল, তইভে নিশ্বল, নৰাচ জাতি অজাতি { a•7দ ও trfক, বান্ধ ৱ ৰ ঘৰে, বঞ্চিলোহে। এ ক ৰীত্রি । ৯০ ত৷ গোনানীক, ৰাৱণে হৰিয়া, লঙ্কা নগৰত থৈলা । যদি একাকিনী, চিত্ত স্থিৰ কৰি, তভে শান্তী ধৰ্ম্মে ৰৈল ।