পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তুত ৰামায়ন । তপ জপ যাগ, যোগ ভাগে ভাগ, যিদবে আছে আচৰি । তাৰ ফলপুস্ত, ভুঞ্জে ধৰি তনু, কহিলো নিশ্চয় কৰি । ধনৱন্ত ঠাই স্বৰ্ণ কাৰ যাই, যেহি বা তাকে কৰে । স্বর্ণ বিনে কিছু কৰিতে নাপাৰে, ঈশ্বৰে। সে পটন্তৰে ॥৬৯ । পুনু মোৰ বাকো, তাযোধ্যাক যাহ, কৰিয়া মায়া বিস্তাৰ । কুমৰ হৰস্তে, ৰামসেনা যত, থাকিবে মুঢ় আকাৰ । শুনি নাগ স্বামী সীতাক প্ৰণামি, পাইলন্ত অযোধ্যা ৰাজ । ভয়ে তৰ'তৰ। কাম্পে কলেবৰ, পশিল ৰামসমাজ । ৭• । শ্ৰীৰামৰ আগে, প্রবেশিল নাগে, ব্ৰাহ্মণৰ বেশ ধৰি । ভুলি দুইহাত কৈলা আশীৰ্বাদ, মহামন্ত্ৰ ব্যক্ত কৰি ।