পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৬১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তৃত ৰাম’য়ণ । ৫৯ মোহোৰ সত্যৰ আজি দেখাওঁ প্ৰমণ ঝাণ্ট কৰি মাত: মাক দিখো সমিধান । গোলানী বুলিল শুন পবন তনয় । ভালে শ্ৰী ৰামৰ পদ সেৰি আছ তয় ৬৬১ প্রাণকে উৎ নগি টিন্ত শাবৰ fহ ত তোগোৰ লমান ভক্ত নাহি পৃথিবীত । লৱকুশ সমে তুমি অযোধ্যাক যাহা । সেহিস্থানে সবেও মোহোক, দেখি বাণ ॥৬৬২ মনত শঙ্কিয়া লৱ কুকেনামিলে। গোসানীৰ সঙ্গে থৈই একলে আ সিলে।। মাৰুতি কহিল কথা প্ৰপঞ্চিয়। যত বিস্ময় আনন্দ শুনি সমাৰে। ১ামত ।৬৬৩ সেহি বেলা বাসন্তিক পবন বহিল । সবাৰো মনত নহ? আনন্দ জন্মিল । ৰামৰ সভাত দিব্য পুষ্প বৃষ্টি ভৈল । মন্দ মন্দ পয়োধৰে গৰ্জিবাক লৈল ॥৬৬৪ সভা চাৰি গিড় গিড় শবদ বাজিল ঠাৎকাৰ শব্দ কৰি ধৰণী ফাটিল । ৰত্নময় বিমানেক বঝাইলেক পাছে । দ্বীতিয় মাৰ্তণ্ড যেন প্রকাশন্ত আছে ॥৬ ৬৫